Gras moet je martelen

In de afgelopen week kunnen mensen mij “gespot” hebben op de voetbalvelden van SV Huizen en Zuidvogels. Ik heb mij ter plaatse door deskundige ambtenaren laten informeren over de problemen die de voetbalverenigingen hebben met de kwaliteit van de velden. Er ging een wereld voor me open. Wat is er veel te vertellen over een grasplantje. Ik heb zelfs de lengtes van de wortels moeten vergelijken. En er werden ook prachtige wijsheden over mij uitgestrooid, zoals bijvoorbeeld:  “gras moet je martelen”. 

Beide voetbalverenigingen hebben last gehad van de extreme weersomstandigheden van de afgelopen periode. Eerst een hittegolf, met langdurig extreem hoge temperaturen en dan enorme hoeveelheden regenval. Ik kan zelfs als leek ook begrijpen dat gras hier niet groener van wordt.

Toch is er -op het oog- wel een groot verschil in kwaliteit van de velden van de beide verenigingen. De velden van SV Huizen liggen er beduidend slechter bij. Dat is ook de reden geweest dat de gemeente in overleg met SV Huizen een onderzoek naar de bodemkwaliteit heeft ingesteld. Inmiddels weten we ook de uitkomst van dit onderzoek. Er is -naast de slechte weersomstandigheden- door SV Huizen o.a. ook te weinig gesproeid en bemest.

De velden zijn eigendom van de gemeente en de gemeente doet zelf het groot onderhoud van de velden. Dat is ook dit jaar bij een veld weer gebeurd. Maar het reguliere onderhoud van de velden is een taak van de verenigingen zelf. Daarvoor krijgen ze van de gemeente een subsidie.

Omdat er nu over en weer vragen zijn gerezen over het onderhoud, hebben we met SV Huizen afgesproken dat we hierover vaker met elkaar zullen spreken en dat we de gemaakte afspraken steeds ook zullen vastleggen, zodat hierover geen misverstanden kunnen ontstaan. Ik hoop dat we -door intensieve samenwerking- de problemen met elkaar kunnen oplossen.   

Kunnen we de onderhoudsproblemen oplossen door de aanleg van kunstgrasvelden? Die vraag is me de afgelopen weken een paar keer gesteld, mede ingegeven door het door beide voetbalverenigingen ingediende subsidieverzoek.

Natuurlijk is kunstgras minder gevoelig voor weersomstandigheden. Maar ook kunstgras vergt intensief (en minstens zo kostbaar) wekelijks onderhoud. Kunstgras is dus zeker niet goedkoper in onderhoud, maar kan wel een oplossing bieden voor een gewenste intensievere bespeelbaarheid van velden. Op natuurgras kan je niet permanent spelen (want zelfs al moet gras gemarteld worden, er zijn grenzen). Kunstgras kent die begrenzing niet.

Om de noodzaak van kunstgrasvelden voor voetbalverenigingen goed te kunnen beoordelen, hebben we  de verenigingen dan ook om aanvullende informatie gevraagd voor wat betreft hun huidige ledenaantallen en de prognoses voor de groei van het aantal (jeugd)leden in de komende jaren. Na ontvangst van deze- en andere gevraagde informatie gaan we de aanvragen goed bekijken, zodat we tot een verantwoorde afweging kunnen komen voor de begroting 2008.

WMO

Afgelopen donderdag werd in de gemeenteraad van Huizen de WMO verordening unaniem vastgesteld. Dat ging niet zonder discussie. Diverse partijen lieten van zich horen, zeker waar het gaat om gevoelige onderwerpen, zoals de verhuisplicht en het primaat (dus de eerste keuze) voor een collectieve voorziening. 

Ik ben zelf wel gelukkig met de heftigheid waarmee de discussies over dit onderwerp worden gevoerd. Immers, het gaat om hele fundamentele zaken voor burgers die straks de zorg of ondersteuning van de gemeente nodig zullen hebben. Maar ik ben ook blij met het vertrouwen dat in het beleid van de gemeente Huizen werd uitgesproken door uiteindelijk de fracties van alle politieke partijen in de gemeenteraad. De verordening is nu vastgesteld, maar we zijn er nog lang niet. Nu moeten beleidsregels gemaakt worden en daarover gaan we eerst nog met alle belangenorganisaties in gesprek. 

Sport kent geen grenzen

Vanochtend mocht ik de officiele opening doen van “Sport kent geen grenzen”, georganiseerd door de Atletiekvereniging Zuidwal. Het was een spectaculaire gebeurtenis. Vier parachutisten landden op het grote middenveld van de Zuidwal en ze namen vlaggen mee van de Zuidwal zelf, van de gemeente Huizen en van hoofdsponsor Rabobank. Ik mocht de vlag van de gemeente Huizen omhoog hijsen en een kort openingswoord uitspreken. Toen ik een paar weken geleden hoorde wat mijn rol zou zijn stelde ik voor dat ik in een duosprong met de parachute mee naar beneden zou gaan, maar dat ging helaas niet door. Voor een duosprong moet het vliegtuig hoger vliegen en daarvoor werd door Schiphol geen toestemming gegeven. Nou ja, geen wethouder dus die uit de lucht komt vallen, maar het was er niet minder spectaculair om.

Bij “Sport kent geen grenzen” sporten kinderen van de Zuidwal samen met kinderen die een lichamelijke beperking hebben. Het is de 4e keer dat de Zuidwal dit evenement organiseert en ik vind dit een heel mooi initiatief. De Zuidwal laat hiermee zien dat kinderen met een lichamelijke beperking gewone kinderen zijn, in een ongewone situatie. Gewone kinderen, die het net als alle andere kinderen leuk vinden om met anderen te sporten. Sommige kinderen kijken hier een heel jaar naar uit! En vandaag kregen zij weer alle kansen. 

Vanmiddag ben ik nog even gaan kijken hoe het er voor stond. De spelen waren (ondanks de hitte!) in volle gang. Met heel veel creativiteit is nagedacht over vormen van atletiek die zowel voor kinderen van de Zuidwal als voor kinderen met een lichamelijke beperking aantrekkelijk zouden zijn. Zo werden bijvoorbeeld gewone hindernissen genomen door kinderen van de Zuidwal, terwijl daarnaast kinderen in een rolstoel over een speciaal parcours met obstakels moesten rijden. En er werden ballen gegooid, waarbij alle kinderen (dus ook de kinderen van de Zuidwal) in een rolstoel moesten zitten. Het ver springen werd door kinderen van de Zuidwal na een aanloop in het zand gedaan, terwijl de kinderen in een rolstoel na een aanloop zo ver mogelijk moesten zien uit te rijden. Bedenk het allemaal maar eens!

In totaal zijn er vandaag meer dan 80 vrijwilligers bij dit evenement betrokken geweest. Alleen dit al is heel veel waardering waard. Maar als je dan al die glunderende gezichtjes van de kinderen ziet, dan denk ik dat die waardering er ook dubbel en dwars geweest is.

Feestweek

Deze week was er vanaf de Huizerdag tot aan het vuurwerk van vanavond feest in Huizen. We hebben daar ook als Collegeleden volop van mogen meegenieten. Het weer was natuurlijk voor deze week fantastisch. Maar het zijn toch vooral de vele vrijwilligers die zo’n mooi feest mogelijk hebben gemaakt.  

Op de Huizerdag ben ik, na alle formaliteiten rond de opening en een wandeling langs de vele kraampjes, naar de brandweer geweest. Het programma was ongelofelijk goed verzorgd. Jorn haalde daar zelfs zijn “brandweerdiploma”, dat een paar dagen later keurig getypt in onze brievenbus zat. Als dit geen jonge vrijwilligers bij de brandweer gaat opleveren, dan weet ik het niet meer. Natuurlijk ook nog even gekeken bij Panna Knock Out en na de welverdiende maaltijd voor de vele vrijwilligers van de Huizerdag nog even heerlijk meegedeind op de muziek van Andre Hazes op Plein 2000. Wat een fantastische dag!

Maar daarmee was de feestweek nog niet ten einde. Het was bijna onmogelijk om aan alle activiteiten mee te doen. Zelf heb ik erg genoten van de films over het oude Huizen, die in Cinema de Graaf werden vertoond. Nooit geweten dat de Huizers van kort na de oorlog toen al van die feestbeesten waren zeg! 

Een absoluut hoogtepunt vond ik ook de botterwedstrijden op vrijdagmiddag. Wij deden als College ook mee op een botter en werden zelfs vierde! De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat dit niet dankzij mij was. Ik ben echt onder de indruk van de kracht die je nodig hebt om met een botter te kunnen zeilen. Een eigenschap waar ik helaas niet over beschik, in tegenstelling overigens tot mijn collega Petra van Hartskamp, die zich ontpopte als een uitstekend fokmaatje. Na afloop van de wedstrijd werden we ook nog eens verrast met een stukje varen op een boot van de Huizer reddingsbrigade. Dat is wel even wat anders dan een botter hoor! Wat een snelheid!

Het South Sea Jazz festival op vrijdagavond was ook weer zo’n hoogtepunt. Het was heerlijk om buiten te zitten praten, met de jazzy muziek op de achtergrond. Frans Willem van Gils verraste ons met zijn optreden achter het Hammond orgel. Wel leuk toch, zo’n dynamische burgemeester?  

En dan vandaag de havendag, met al die informatieve kraampjes van heel veel goede doelen en ook hier weer veel enthousiaste vrijwilligers. De klederdrachtgroep liep rond, alsof de tijd even heeft stilgestaan. Er was muziek, er waren demonstraties van de reddingsbrigade, er kon met de botter worden gevaren en nog veel meer. Een prima promotie van de mogelijkheden van onze Huizer haven!

Straks nog het vuurwerk en dan zit de Huizer feestweek er weer op. Het was onvergetelijk. Dank aan iedereen die hieraan heeft bijgedragen.

Armoede in de kerk

Afgelopen zondagochtend in de Goede Herderkerk stond het thema “armoede” centraal. Een goed thema voor in de kerk vind ik, want christenen hebben een opdracht om de “armen” te ondersteunen, dichtbij en ver weg. En het is best lastig om daar in onze samenleving op een goede manier inhoud aan te geven. 

Tot mijn verbazing begon ds. Doesburg de preek echter met de mededeling dat hij diverse verkiezingsprogramma’s van politieke partijen heeft gelezen en (in mijn eigen woorden) dat hij daarin weinig oprechte bezorgdheid voor de armen in ons land terug heeft gevonden. 

Mijn verbazing groeide door een toelichting vanuit de Diaconie op een inkomensplaatje van iemand uit onze gemeente, waaruit duidelijk moest worden gemaakt dat je met een laag inkomen geen geld meer hebt voor zaken als kleding, sport of vakantie. Ik miste in dit overzicht namelijk de mogelijkheid die we als gemeente bieden voor kwijtschelding van gemeentelijke belastingen, de langdurigheidstoeslag, de regeling voor maatschappelijk verkeer, waardoor kinderen van mensen met een laag inkomen toch aan sport en cultuur kunnen deelnemen, de ruimhartige mogelijkheden voor bijzondere bijstand enz. Zou de Diaconie dit niet weten?

Ik vind het op zichzelf geen probleem dat de kerk zich kritisch opstelt ten aanzien van het inkomensbeleid van het rijk en het gemeentelijk armoedebeleid. Sterker nog, het is mijn stellige overtuiging dat overheid, kerken en maatschappelijke organisaties, als zij goed met elkaar samenwerken, tot veel meer in staat zullen zijn in de bestrijding van armoede onder kwetsbare mensen dan wanneer de overheid zich als enige partij voor deze mensen verantwoordelijk acht. De Wet Maatschappelijke Ondersteuning (WMO) biedt in dit opzicht ook veel kansen. Als (gemeentelijke) overheid zullen we in ons eentje nooit in staat zijn om het armoedeprobleem echt effectief en langdurig voor mensen op te lossen. Er zijn daarvoor ook mensen nodig die om kwetsbare mensen heen staan, die hen helpen bij het vinden van de weg in de soms lastige bureaucratie, die hen een plekje gunnen in onze samenleving en hen zelfrespect terug geven. 

Maar ik vind het wel een probleem als in de kerk over het overheidsbeleid onjuistheden worden verteld en als een beeld wordt geschetst van een falende overheid, die alleen bezig is met eigen (partij) belang en die onverschillig is voor het lot van kwetsbare mensen. Die onjuiste beeldvorming doet de mensen die onze gezamenlijke zorg nodig hebben geen goed.  

Toch ben ik maar even koffie gaan drinken na de kerkdienst, want er gaat ook een slecht signaal vanuit als de wethouder armoedebeleid na zo’n preek stilletjes de kerk zou verlaten. En gelukkig werd daarbij in het gesprek met ds. Doesburg de taal wat genuanceerder. Jammer dat die paar honderd mensen in de kerk dit niet meer hebben gehoord, maar een kerkdienst is nu eenmaal niet voor “hoor en wederhoor” geschikt. Postief is dat gelijk een afspraak met de voorzitter van de Diaconie tot stand is gekomen om eens nader kennis te maken.

Begroting 2007

Deze weken staan voor mij in het teken van de begroting 2007. De eerste conceptbegroting is klaar en we hebben vandaag in het College op hoofdlijnen afspraken gemaakt over een aantal punten, die nog in de begroting moeten worden aangescherpt.

Uiteraard zullen we, zoals was afgesproken, een sluitende meerjarenbegroting presenteren.

Daarnaast willen we als College ook al een richting aangeven voor nieuwe accenten die in 2007 zullen worden gelegd, op basis van de gemaakte afspraken in het Collegeprogramma.

Tenslotte wil ik er dit jaar vooral ook werk van maken dat we een begroting presenteren met duidelijk beschreven doelstellingen voor 2007. “SMART” noemen we dat. Dat woord is een beetje managementjargon. Het staat voor “Specifiek, Meetbaar, Acceptabel, Realistisch en Tijdgebonden”. Concrete doelstellingen dus, die voor iedereen begrijpelijk en toetsbaar zijn. Het is niet altijd mogelijk om de vele (vaak ambitieuze) doelen die we onszelf hebben gesteld aan alle “SMART” eisen te laten voldoen. Maar dan moeten we dat ook maar gemotiveerd aangeven. Veel vaker is het wel mogelijk.

Waarom vind ik dit zo belangrijk?

In de eerste plaats is de (programma)begroting bedoeld als “sturingsinstrument” voor de Raad. Dat betekent dat we als College heel duidelijk aan de Raad moeten kunnen laten zien welke (maatschappelijke) effecten we op de diverse beleidsterreinen in 2007 willen gaan realiseren. Dat vraagt om een heldere visie en ook om het maken van keuzes. Hoe concreter we in staat zijn dit te formuleren, des te beter de Raad ook kan beoordelen of onze voorstellen voldoende zijn, of dat het bijvoorbeeld meer, minder, of anders moet. En uiteraard hoort daar dan ook een passend prijskaartje bij.

In de tweede plaats vind ik dat we bij de jaarrekening (dus aan het einde van de rit) moeten kunnen verantwoorden wat we van de voorgenomen doelstellingen hebben gerealiseerd en wat niet. Hoe concreter (en dus meer “SMART” geformuleerd) de doelen zijn, des te transparanter kunnen we zijn in de verantwoording van het gevoerde beleid en de daadwerkelijk gerealiseerde maatschappelijke effecten daarvan.

Tenslotte helpt een kritische blik op de beschrijving van onze doelstellingen ons ook bij het afwegen of de middelen die we inzetten om onze doelen te bereiken daarvoor ook toereikend zijn en of die middelen ook (nog steeds) voldoende efficient worden ingezet.

Naar verwachting zullen we volgende week in het College tot een besluit over de concept begrotingsstukken komen.