Kerstverhaal uit Huizen

Ik ben dol op kerstverhalen. Afgelopen vrijdag was ik te gast bij de Unie KBO (Katholieke Ouderenbonden) en daar werd ook weer zo’n prachtig en ontroerend kerstverhaal voorgelezen. Kerstverhalen stemmen tot nadenken. 

Vrijdagavond werd ik thuis opgebeld. Of ik nog mensen kende in mijn omgeving, die een kerstpakket zouden kunnen gebruiken. Mensen uit Huizen hadden zelf kerstpakketten samengesteld, met behup van door henzelf gezochte sponsors. En nu zochten ze nog enkele adressen waar die pakketten afgeleverd zouden kunnen worden.

Zo’n initiatief komt niet in de krant. Mensen doen dit anoniem, vanuit een innig gevoel van verbondenheid met mensen die eenzaam zijn of financieel in de problemen zitten. Ik krijg daar een brok van in mijn keel. Het zou een prachtig kerstverhaal uit Huizen kunnen opleveren! 

Wonderlijk eigenlijk, dat je over zo’n vraag lang na moet denken. We hebben het dagelijks over armoede en eenzaamheid. Maar wat weten we eigenlijk weinig van mensen in onze naaste omgeving. Met moeite en ook pas na enig navragen kwam ik tot acht adressen van mensen die een beetje extra aandacht in deze kerstperiode wel zouden kunnen gebruiken. 

Wat zou onze samenleving er anders uit kunnen zien, bedacht ik me, als we allemaal een of twee adressen zouden weten, van mensen die een bezoekje of een beetje extra hulp zouden kunnen gebruiken. Als we allemaal niet alleen met kerst, maar ook door het jaar heen, naar die mensen om zouden zien. Dan pas zouden we echt iets van kerst hebben begrepen.

Dan nu dus toch maar een kerstverhaal voor u, niet uit Huizen (hoewel het ook hier in Huizen geweest kan zijn) maar uit een bundel van Godfried Bomans. Het heet “een witte kerst”.

Een witte kerst

Er was eens een man die het Kerstfeest grondig wilde vieren. Hij haalde een laddertje uit de schuur en spande langs het plafond de rode papieren slingers die daarvoor garant zijn. Aan de lamp hing hij een van die rode bellen, die opgevouwen weinig lijken, maar naderhand nog aardig meevallen. Toen dekte hij de tafel. Hij had hiervoor urenlang over drie winkels verdeeld in de rij gestaan, maar het zag er dan ook goed uit. Naast elk bord stak hij ten slotte een kaarsje aan, waarvan je er tien in een doos koopt, en klapte in zijn handen. Dit was het teken om binnen te komen. Zijn vrouw en kinderen, die al die tijd in de keuken elkaar met een verlegen glimlach hadden aangekeken, kwamen bedremmeld binnen. ‘Nee maar,’ zeiden ze, ‘dat had je niet moeten doen.’ Maar omdat hij het toch gedaan had gingen ze blij zitten en keken elkaar warm aan.

‘ En nu gaan we niet alleen smullen’, zei de man, ‘ we moeten ook beseffen wat er nu eigenlijk gebeurd is.’ En hij las voor hoe Maria en Jozef alle herbergen afliepen, maar nergens was er plaats. Maar het kind werd ten slotte toch geboren, zij het in een stal. En toen begonnen ze te eten, want nu mocht het, al was er dan veel ellende in de wereld. ‘ Kijk,’ zei de man ‘dat is nu Kerst vieren en zo hoort het eigenlijk’ en daarin had hij gelijk. En zij verwonderden zich over de hardvochtigheid van al die herbergiers, maar het was ook tweeduizend jaar geleden moet je denken, zo iets kwam nu niet meer voor. En op dat ogenblik werd er gebeld. De man legde de banketstaaf die hij juist aan de mond bracht, verstoord weer op zijn bord. ‘Dat is nu vervelend,’ zei hij, ‘er is ook altijd wat.’ Hij knoopte zijn servet los, sloeg de kruimels van zijn knie en slofte naar de voordeur.

Er stond een man op de stoep met een baard en heldere, lichte ogen. Hij vroeg of hij hier ook schuilen mocht, want het sneeuwde zo. Het was namelijk een Witte Kerst, dat heb ik nog vergeten te zeggen, hoe kan ik zo dom zijn. De beide mannen keken elkander een ogenblik zwijgend aan en toen werd de een door een grote drift bevangen. ‘Uitgerekend op Kerstmis,’ zei hij, ‘zijn er geen andere avonden’ en hij sloeg de deur hard achter zich dicht. Maar terug in de kamer kwam er een vreemd gevoel over hem en de tulband smaakte hem niet. ‘lk ga nog eens even kijken,’ zei hij, ‘er is iets gebeurd, maar ik weet niet wat.’ Hij liep terug naar de stoep en keek in de warrelende sneeuw. Daar zag hij de man nog juist om de hoek verdwijnen, met een jonge vrouw naast zich, die zwanger was.

Hij holde naar de hoek en tuurde de straat af, maar er was niemand meer te zien. Die twee leken wel in de sneeuw te zijn opgelost. Want het was, zoals gezegd, een witte Kerst. Toen hij weer in de kamer kwam zag hij bleek en er stonden tranen in zijn ogen. ‘Zeg maar even niets,’ zei hij, ‘die wind is wat schraal, het gaat wel weer over.’ En dat was ook zo, men moet zich over die dingen kunnen heen zetten. Het werd nog een heel prettig Kerstfeest, het was in jaren niet zo echt geweest. Het bleef sneeuwen, de hele nacht door en zelfs het kind werd opnieuw in een schuur geboren. 

 

 

I have a dream…

zorgloket

Ik heb een droom vandaag

Gisteren was er de officiële start van het zorgloket en werden de besturen van Zorgpalet Gooi en Vecht en de stichting Locaal Welzijn voor hun jarenlange plezierige samenwerking in het zorgloket in de bloemen gezet.

Tegelijkertijd werd van mij verwacht een vooruitblik te geven op de toekomst van het zorgloket.

Gek genoeg kwam bij de voorbereiding hiervan een herinnering bij mij boven aan de toespraak van Maarten Luther King in Washington, bij het Lincoln Memorial op 28 augustus 1963. Ik was toen nog maar 3 jaar oud, dus mijn herinnering daaraan komt ongetwijfeld uit later tijden, waarin zijn historische woorden “I have a dream” nog vele malen zijn herhaald.

Zijn speech op die gedenkwaardige dag begon met de woorden:

Ik ben blij vandaag bij jullie te zijn op de dag die de geschiedenis zal in gaan als de grootste demonstratie voor vrijheid ooit, in ons land”.

Zo zal de officiële start van het nieuwe WMO loket van vandaag de geschiedenis niet ingaan. Want wat hier in Huizen gebeurt is op de schaal van wat destijds in Washington gebeurde nou niet direct wereldnieuws te noemen.

En toch plantten we hier op deze dag een zaadje voor iets dat kan uitgroeien tot een enorme omwenteling die zich de komende jaren in onze maatschappij kan voltrekken.

Ook ik heb een droom

En misschien komt die wel even onwaarschijnlijk voor als de droom van Maarten Luther King destijds. Zijn strijd tegen rassen-discriminatie is nu (in ieder geval politiek gezien) onomstreden. Met de WMO voeren we op gemeentelijk niveau een heel andere strijd. Dat is de strijd tegen discriminatie van mensen met beperkingen in onze samenleving.

Ook wij moeten helaas (in de woorden van Maarten Luther King) het tragische feit onder ogen zien dat mensen met een beperking (fysiek of psychisch) niet vrij zijn om aan onze samenleving deel te nemen. Dat veel mensen met een beperking leven op een eenzaam eiland van armoede te midden van een grote oceaan van materiële welvaart. Dat mensen met een beperking nog steeds verkommeren in de uithoeken van onze maatschappij en zich in ballingschap bevinden in hun eigen land.
Ik zeg u vandaag, mijn vrienden, dat ondanks de moeilijkheden en frustraties van nu, ik nog altijd een droom heb.
Ik heb een droom dat gehandicapte kinderen op een dag in een land zullen leven waar ze niet zullen worden beoordeeld op hun handicap, maar op hun karakter.

Ik heb een droom vandaag
Ik heb een droom dat op een dag ons dorp Huizen, omgevormd zal zijn in een plaats waar mensen met een verstandelijke beperking hand in hand kunnen gaan met gezonde mensen en samen kunnen leven en werken als broeders en zusters.
Ik heb een droom vandaag
Ik heb een droom dat mensen die ouder worden als gerespecteerde burgers actief aan onze samenleving kunnen blijven deelnemen, zonder dat zij zich zorgen hoeven maken over wie er voor hen zorgt als zij het zelf niet meer kunnen.
Ik heb een droom vandaag
Ik heb een droom dat in ons zorgloket de emancipatie van mensen met een beperking wordt ondersteund. Dat we in ons zorgloket met onze burgers samen zoeken naar mogelijkheden om volwaardig deel te nemen aan de samenleving, ook al zijn zij oud of hebben zij lichamelijke of psychische beperkingen.

Niet langer mag in ons denken de beperking voorop staan. Niet langer mogen de voorzieningen die we nu eenmaal kennen de richting van ons handelen bepalen. Leidend moet zijn de wens van ieder mens om als volwaardig en gerespecteerd burger aan de samenleving mee te kunnen doen.

Daarbij is soms zorg nodig. En dan moet je daarvoor ook bij het zorgloket terecht kunnen. Maar daarvoor is ook nodig dat mensen met een beperking kunnen wonen in voor hen geschikte huizen, kunnen werken in voor hen passende banen, sociale contacten kunnen onderhouden, kunnen sporten, recreëren, uitgaan, winkelen.
Ik heb een droom vandaag.
Ik heb een droom die door veel mensen met een beperking gedroomd wordt. Die gedroomd wordt door onze ouderen. Door ouders van gehandicapte kinderen. Door familieleden van mensen met een psychiatrische stoornis.
Die droom kunnen we met elkaar de komende jaren in Huizen helpen realiseren.

Ik ben blij vandaag bij jullie te zijn op de dag die de geschiedenis zal in gaan als de grootste uitdaging ooit, in ons land.

Amnesty waakt?

Het was afgelopen zondag weer 10 december: dag van de mensenrechten. Voor mij al jarenlang een dag die ik in mijn agenda markeer. Meestal organiseert de Amnesty groep in Huizen rond 10 december activiteiten om daarmee geduldig, jaar in jaar uit, de mensenrechtenschendingen in onze wereld weer op de agenda te zetten. Ook dit jaar dus weer en natuurlijk ook in Huizen.

Vrijdagavond was er een fakkelwake. We stonden met een groep van hooguit 15 mensen voor de HEMA in niet al te best weer. De fakkels waren met moeite brandende te houden. De spandoeken moesten we vanwege de wind met een voet op de grond houden. De voorbijgangers bekeken ons wat meewarig of zelfs helemaal niet. Snel boodschappen doen en dan weer lekker voor de kachel. “Amnesty waakt” stond er op de spandoeken. Nou, daar stonden we dan.

FakkelwakeHeeft zo’n actie wel effect? Moeten we het nog wel blijven doen, zo’n fakkelwake?“, vroegen sommige trouwe Amnesty leden zich af? Ik vind van wel. Net zoals Amnesty moet blijven schrijven voor gewetensgevangenen, tegen marteling, tegen kindsoldaten, tegen vrouwenmishandeling, tegen discriminatie en tegen de doodstraf. Het effect ervan lijkt soms nauwelijks zichtbaar. Maar nog steeds worden er na iedere actie van Amnesty gewetensgevangenen vrijgelaten. Het effect van een fakkelwake is nog minder zichtbaar. Maar toch zijn er mensen die zien dat “Amnesty waakt” en die zich daardoor zullen realiseren dat het helaas nog nodig is dat in onze wereld gewaakt wordt over fundamentele mensenrechten.

Woensdag a.s. is er in het kader van de dag van de mensenrechten vanaf 19.00 uur een bruisende Amnesty activiteit op het gemeentehuis, waar heel veel jonge kinderen van de basisschoolleeftijd aan meedoen. Het effect van wat deze kinderen doen lijkt eveneens ver weg. Maar voor ons volwassenen is het toch een teken van hoop dat kinderen zich anno 2006 nog steeds bezig houden met mensenrechten. Dat ze erover schrijven en dichten. Dat de gesprekken op school erover gaan. Dat er een nieuwe generatie aankomt, die een betere samenleving nastreeft en idealistisch genoeg is om daarin te geloven en zich daarvoor in te zetten.

Startschot voor toeristisch beleid

startschot-wethouder.JPGGisteren kreeg ik leuke foto’s per mail, die me herinnerden aan het startschot voor de 58e Wolfskamerloop, georganiseerd door de Atletiekvereniging Zuidwal. Een fantastisch jaarlijks evenement, waar lopers uit heel Nederland aan meedoen.

Er gebeurt enorm veel in Huizen. Evenementen als de Wolfskamerloop trekken bezoekers uit het hele land. Dat geldt overigens ook voor andere evenementen en activiteiten, zoals bijvoorbeeld het karten bij Coronel, de tochten op de Huizer botters en het skieën bij de skiclub Wolfskamer.
Maar er kan nog veel meer gedaan worden, als de gemeente Huizen, de toeristische ondernemers in Huizen en de betrokken maatschappelijke organisaties de handen ineen slaan voor een goed op elkaar afgestemd toeristisch beleid. Daarvoor heb ik in de afgelopen week vanuit de regionaal economische samenwerking (RES) in het Gewest Gooi en Vechtstreek het startschot gegeven.
Het komend jaar zal ik me dan ook, binnen de contouren van het nog verder uit te werken “regionaal toeristisch actieplan”, intensief bezig houden met de ontwikkeling van een toeristisch beleid voor Huizen.

startschot-wethouder.JPG wethouder-op-weg-naar-startschot.JPG