Regionale samenwerking

Terwijl bestuurders in de regio over elkaar heen lijken te buitelen waar het om regionale samenwerking gaat, wordt door onze medewerkers gelukkig gewoon doorgewerkt.

Daarom kon op 25 april jl. een uniek project succesvol worden afgesloten. In dit project hebben de gemeenten Naarden, Weesp, Wijdemeren, Muiden en Huizen in een periode van nog geen 1 1/2 jaar intensief met elkaar samengewerkt bij de aanschaf en ingebruikname van een gezamenlijk nieuw belastingpakket. 

Een woordvoerder van de leverancier van de software (Getronics Pink Rocade) was onder de indruk van de manier waarop de samenwerking is verlopen. “Dat maken we wel eens anders mee“, verzuchtte hij. Als blijk van waardering daarvoor kreeg ik een cheque van 1250 euro overhandigd, die de gemeente Huizen (als trekker van het project) mag gebruiken voor de ondersteuning van de gehandicaptensport, in het bijzonder het project “Sport kent geen grenzen” van atletiekvereniging de Zuidwal.    

Persoonlijk ben ik een warm voorstander van regionale samenwerking. Maar wel in alle nuchterheid. Voor alle deelnemende gemeenten moet met de samenwerking iets te winnen zijn. Dat kan zijn door gezamenlijk kwaliteitswinst te behalen, of een kostenbesparing te realiseren. Soms kan bijvoorbeeld ook een gezamenlijke lobby sterker zijn dan dat alle negen gemeenten in onze regio voor zichzelf op pad gaan. Als er voor onze gemeente door samenwerking met anderen geen enkele winst te behalen is, dan moeten we er vooral niet aan beginnen.

Dit project is een mooi voorbeeld van hoe het dus wel kan. Er is door de hoofden belastingen en door de medewerkers van de belastingadministraties van alle deelnemende gemeenten met veel inzet gewerkt aan dit project. Resultaat: kostenbesparing voor alle gemeenten, een uitstekend werkend product en een stevige basis voor blijvende onderlinge kennisuitwisseling. Hulde!

The Pride

De afgelopen tijd hebben we nagedacht over ons beleid m.b.t. huldigingen op het gemeentehuis. Ruim een jaar geleden werd SV Huizen gehuldigd voor een prachtige prestatie op nationaal niveau. Maar wat doen we als andere Huizer clubs een soortgelijke prestatie neerzetten?

Ons beleid hieromtrent staat nog niet op schrift, maar onze Huizer Winterguard the Pride ging daar niet op wachten. In een uitverkocht Indoor Sportcentrum Eindhoven werd de club met twee ploegen (de cadets en de A-class) maar liefst twee keer Nederlands kampioen. De Open class haalde een ook zeer verdienstelijke tweede plaats. En Sylvia Vos (28 jaar jong), die al vanaf haar negende jaar bij the Pride in Huizen actief is, werd zelfs wereldkampioen met the Pride of Cincinnati.

Reden genoeg dus voor opnieuw een huldiging op het gemeentehuis. De club zelf had echter een beter idee: “In plaats van met vele tientallen leden naar het gemeentehuis te komen zou de wethouder ook naar de slotavond kunnen komen, die afgelopen zaterdag in het clubhuis werd gehouden“.

Ik had een uitvoerige briefing gehad, maar men had mij niet verteld dat het thema van de avond “Al Capone” was. Ik kwam dus in mijn keurige rok en jasje in een heus “mafiabolwerk” terecht. Maar voor het huldigen met bloemen en oorkondes van het gemeentebestuur was mijn afwijkende uiterlijk gelukkig geen probleem.

Na de “huldiging” was er nog een demonstratie door de winnende teams. Het is werkelijk fantastisch om zo’n optreden te zien: een combinatie van dans, atletiek en nog veel meer. Wat een training moet hieraan vooraf zijn gegaan!

Deze fantastische Huizer vereniging heeft meer dan 100 leden en bijna net zoveel vrijwilligers. Een vereniging om trots op te zijn! Op vrijdag 15 juni a.s. verzorgt the Pride vanaf 19.00 uur een optreden op het Oude Raadhuisplein. Ik kan iedereen aanraden om te komen kijken. U weet werkelijk niet wat u ziet!

Voorjaarsconcert Prinses Irene

Vandaag (14 april) was het een echte zomerse dag. Het was druk bij het surfstrand met badgasten en ook in het centrum was het een kleurrijke bedoening, met volle terassen. Wel jammer voor “Bolletje Rolletje”, bedacht ik me vandaag, want de kinderen van deze Huizer toneelvereniging hadden vandaag de hele dag in deze hitte hun toneeluitvoering in het Holleblok. Ik hoop voor ze dat er ondanks die hitte toch veel bezoekers zijn geweest.

Veel mensen die ik vandaag sprak waren ook bezorgd. Komt dit warme weer door de klimaatverandering? Is dit nu wel normaal, zo vroeg in het jaar? Wat zal de toekomst brengen voor onze kinderen?

Vanavond was ik, samen met mijn collega Liesbet Tijhaar, te gast bij het voorjaarsconcert van de muziekvereniging Prinses Irene. Het thema van de avond was “de tijd”. Voor de pauze gingen we een paar eeuwen in de muziek terug, met bekende klassiekers van Mozart, Verdi, enz. Na de pauze was er een modern repertoire, dat ons meenam naar de afgelopen decennia, naar o.a. Antarctica en de wereld van “the Lion King”. Het was werkelijk fantastisch hoe we in twee uur tijd door het verleden werden gesleept. Wat geweldig dat we zo’n unieke muziekvereniging in ons dorp hebben en dat zoveel jonge mensen in Huizen nog echt bevlogen zijn van muziek.

Over “tijd” gesproken…. Al die somberheid over de toekomst valt op zo’n avond toch even helemaal van me af.

Een heerlijke dag. Een heerlijke avond! Muziekvereniging Prinses Irene: bedankt!

Debat

Gehandicapten en ouderen (GO) Blaricum Huizen organiseerden vandaag met behulp van de Taskforce Handicap en Samenleving en het Nederlands Debat Instituut een publiek debat in de raadszaal van ons gemeentehuis. Het debat ging over de mate waarin mensen met een beperking aan onze samenleving kunnen meedoen. De meningen daarover waren verdeeld. Maar over het algemeen moesten we toch constateren dat die deelname helaas nog geen vanzelfsprekendheid is.

Jaren geleden werkte ik bij de Nederlandse Patienten Consumenten Federatie en zette ik me in voor de emancipatie van mensen met een beperking. Wat me opviel was dat de discussies nog steeds over hetzelfde onderwerp gaan. Zit er dan echt helemaal geen schot in?

Zo somber is het gelukkig niet. Want wat me ook opviel vandaag in het debat, is dat thema’s waar we jaren geleden voor vochten nu bijna een vanzelfsprekendheid zijn geworden. Bijna niemand (zelfs de professionals in de zorg niet) vindt het nu nog normaal dat voor mensen met een beperking door anderen wordt beslist wat goed voor hen is. Het zelfbeschikkingsrecht, ook voor mensen met een beperking, is al veel meer een vanzelfsprekendheid geworden. En de noodzaak van het benutten van ervaringsdeskundigheid van mensen met een beperking en hun naaste familieleden stond al helemaal niet meer ter discussie. Dat is pure winst.

Zoals het bij veel cultuuromslagen gaat, begint het met het accepteren van uitgangspunten, met het delen van een gezamenlijke visie. Dan pas komt het definieren van een gezamenlijk gewenst resultaat en daarna komt het aan op de uitvoering. Ik denk dat vandaag die gedeelde visie wel is gebleken. We staan nu voor een belangrijke vervolgstap. Dat zal nog een hele klus worden. Maar de toon is gezet!

Ik kijk terug op een goed debat, dat wat mij betreft een uitstekend startschot is geweest voor het ontwikkelen van ons WMO beleidsplan voor de komende 4 jaar. De komende weken zullen we met de diverse “doelgroepen” in gesprek gaan, om hele specifieke belemmeringen die mensen ervaren bij hun deelname aan onze Huizer samenleving in kaart te brengen en daarvoor oplossingsrichtingen en uitvoeringsprogramma’s te ontwikkelen.

Enige tijd geleden schreef ik in mijn weblog met de woorden van Maarten Luther King: “I have a dream“. We dromen nu misschien allemaal nog, maar stukje bij beetje zullen we die droom in Huizen werkelijkheid zien worden. Want met de inzet van al die mensen die daarvoor vandaag zo’n warm pleidooi hebben gehouden is een onstuitbaar proces in gang gezet!

“Mededogen”

Meestal heb ik het niet moeilijk om wekelijks mijn weblog te actualiseren. Er gebeurt genoeg in mijn baan als wethouder om over te schrijven. Maar deze week is het anders. Niet omdat er niet veel gebeurd zou zijn: integendeel. We hebben mooie stappen vooruit gezet voor de crisisopvang van dementerenden. De Bolder heeft een bronzen kwaliteitskeurmerk gekregen. Een werkgroep vanuit het sportplatform heeft zich gebogen over de mogelijkheden m.b.t. het vrijwilligersbeleid van sportverenigingen. Kortom, thema’s genoeg.

Maar deze hele week spookt al door mijn hoofd, dat een gezin in Huizen in de problemen is geraakt en dat we als gemeentelijke overheid niet in staat zijn geweest om ze te helpen. Een medewerker bij onze gemeente legde mij uit:

“Zolang mensen zich in ons land aan de regels houden, is alles mogelijk. Maar als mensen dat niet doen, dan houdt het op. Dan kunnen wij als gemeente niets voor ze doen”.

En dat is zo ongeveer de situatie van dit gezin. Ze hadden zich kunnen melden bij allerlei instanties. Ze hadden overal hulp kunnen krijgen. Maar ze hadden geen enkel vertrouwen in al die instanties. Ze voelden zich niet door hen begrepen en ze waren overal boos weggelopen. Nu was het te laat. Geen geld meer, geen woning meer, een bedrijf dat gebukt gaat onder schulden en geen enkel zicht op een snelle oplossing.

Vlak voor het weekend kwam iemand bij me, om voor ze te bemiddelen. “Kunnen we even uitstel krijgen? Ik heb tijd nodig om een aantal zaken voor ze te regelen” was de vraag. Dat kon. We konden ook verwijzen naar het maatschappelijk werk. Maar meer konden we dan ook echt niet doen. Als overheid ben je nu eenmaal gebonden aan regels.

Maar die man, die “bemiddelaar”, inspireert me en ik heb de afgelopen week vaak aan hem gedacht.

Er zijn situaties, waarbij we als overheid niets voor mensen kunnen betekenen. We weten ook wel de diverse oorzaken daarvan te noemen: “Eigen schuld, gebrek aan verantwoordelijkheid, overal stuklopen, omdat hun gedrag bij de diverse instanties alleen maar irritatie oproept, geen hulp van instanties willen accepteren, niet met de regels kunnen omgaan, gekrenkte trots”.

En dan zijn er mensen, zoals deze “bemiddelaar”, die nu juist voor deze mensen in de bres springen. Ze nemen hun lastige karakter op de koop toe. Ze accepteren dat ze misschien helemaal geen dankbaarheid zullen ontvangen. Maar ze doen het toch voor die ander, onvoorwaardelijk, vanuit een motivatie, die ik alleen maar met het ouderwetse begrip “mededogen” kan betitelen. Ik neem mijn petje af voor mensen, die op deze onbaatzuchtige manier naar een medemens omzien. Wat heeft onze samenleving dit soort mensen hard nodig!

Anonieme bemiddelaar: Ik hoop van harte dat het u lukt om dit gezin weer zover te krijgen, dat ze toch weer professionele hulpverlening gaan accepteren. Dat er toch nog een oplossing komt, waardoor zij de draad van hun leven weer kunnen oppakken.