In de afgelopen week vond het jaarlijkse congres van de VNG (Vereniging Nederlandse Gemeenten) plaats in Flevoland. Onderdeel van het programma was een bezoek aan Urk, waar ik samen met mijn collega Petra van Hartskamp deelnam aan een zogenaamde “stegentocht”. Tijdens de rondwandeling door Urk kwamen we ook langs een indrukwekkend monument voor de vele verdronken Urker vissers.

“Waarom hebben we dit niet voor onze Huizer vissers, die in de woelige jaren waarin zij met hun botters de Zuiderzee op gingen verdronken zijn?” vroegen we ons af. En sindsdien laat die gedachte me niet meer los.

In een gesprek met Jady Snel hierover begreep ik dat de namen van de Huizer vissers die verdronken zijn allemaal wel bekend zijn. Maar zit iemand hier nog wel op te wachten? Of is het allemaal al te lang geleden?

Vandaag hoorde ik van mijn eigen moeder dat zij een familielid heeft gehad die verdronken is in de buurt van Hoorn. Hij was met zijn eigen botter op zee en kwam om in een storm. Zijn zoon moest hem daar gaan identificeren. Hij had twee knikkers in zijn zak en hij had eerder al tegen zijn zoon gezegd: “als ik ooit verdrink en gevonden word, dan kan je me hieraan herkennen”. Hij werd begraven in Hoorn, want het geld om hem naar Huizen te laten overbrengen was er niet.  

Uit dit persoonlijke verhaal is mij duidelijk geworden dat er nog steeds wel mensen zijn die herinneringen koesteren aan onze Huizer vissers, die vaak door de bittere armoede gedreven werden om met gevaar voor eigen leven toch steeds weer de zee op te gaan om te vissen. Het risico om dit met de dood te moeten bekopen calculeerden zij in, omdat er nu eenmaal brood op de plank moest komen voor hun gezin. Het is bijna heldenmoed en daar mag wat mij betreft -postuum- toch wel met respect op worden teruggezien. 

De komende week ga ik dit idee voor een monument voor verdronken Huizer vissers toch eens bespreken met de betrokken ambtenaren.