Wandelen met het Huizer melkmeisje

Deze week was er weer een nieuwe mijlpaal voor het toeristisch beleid in Huizen: de Melkmeisjesroute. Het is een wandelroute van ongeveer 1 1/2 uur door het prachtige oude dorp van Huizen. Onderweg komt het ‘mirakel van het Huizer melkmeisje’ tot leven op tal van plekken langs de route. Maar ook andere volksverhalen, anekdotes en échte geschiedenisverhalen komen tijdens het wandelen aan de orde.

De route is gemaakt in opdracht van de gemeente Huizen en met steun van de provincie Noord Holland, die de coördinatie voor haar rekening nam en een stagiaire aan het werk zette. Ook het Huizer museum werkte mee aan de totstandkoming van de route. Woensdag hebben we de route gelopen, om de laatste puntjes op de i te zetten.

Wat nu nog volgt is het maken van een korte overzichtsbrochure voor mensen die de route op eigen gelegenheid willen wandelen. Ook komt er een  folder met achtergrondinformatie over de route. Beiden zullen dan straks via de VVV in het Huizer museum worden verspreid. De provincie Noord Holland gaat zorgdragen voor zogenaamde QR codes, waardoor mensen met hun ‘smartphone’ langs de route direct alle verhalen kunnen horen, maar ook foto’s kunnen zien (o.a. hoe de plek er vroeger uitgezien heeft), filmpjes kunnen zien en audiofragmenten kunnen horen.

De route start op het Oude Raadhuisplein (waar het komend jaar volgens de planning ook een echt melkmeisje te zien zal zijn…) en eindigt voor het ‘Wapen van Huizen’ aan de Naarderstraat, waar wandelaars de route met een drankje kunnen afsluiten.

Nog niet zo lang geleden constateerden we dat Huizen veel te bieden heeft, maar dat al dat moois moeilijk te vinden is. Inmiddels hebben we daar via de toeristische bewegwijzering al enige verbetering in aangebracht, maar met deze wandelroute voegen we écht iets toe voor mensen die geïnteresseerd zijn in het oude dorp van Huizen en de verhalen die daarmee samenhangen.

Beachvolleybal zoals beachvolleybal moet zijn!

Gisteren zat het weer nog wat tegen, maar vandaag schijnt de hele dag de zon en is het beachvolleybal aan de Zomerkade in Huizen zoals het hoort te zijn! De spelers op blote voeten. De toeschouwers in zwembroek, bikini of badpak op een handdoek of (zelf meegenomen) luie stoel op het strand. Wat een sfeer! In één woord: fantastisch!

Ik sprak vandaag enkele organisatoren, waaronder ook vrijwilligers van de volleybalvereniging Huizen, die tijdens dit festival ook weer veel van hun vrije tijd in het volleybal steken. Zij lieten mij met klem weten, dat ik de ambtenaren vooral de complimenten moet overbrengen. Het zand op het strand was keurig op tijd in een goede condititie gebracht. Alles zag er daardoor al bij aanvang van het beachvolleybal netjes en schoon uit. Maar ook tussendoor, dus ook in het weekend (!), kwamen mensen van de gemeente nog controleren of alles goed was, werden prullenbakken geleegd en werd gekeken of nog ergens geholpen kon worden. Niet alleen de volleybalclub Huizen was hiervan onder de indruk, maar ook de landelijke organisatie achter het beachvolleybal liet weten het zelden zo goed mee te maken.

Met enige spot werd mij verteld dat er een journalist rondliep, die aan iedereen vroeg of er klachten zijn: “Ongetwijfeld zal er iemand gevonden worden die iets te klagen heeft. Maar mocht dit de teneur van de berichtgeving in de krant worden, dan kan ik in ieder geval uit eigen observatie zeggen dat het een heel mooi festival is, waar niets op aan te merken valt!”

Als wethouder moet je soms een olifantenhuid hebben waar het gaat om negativisme. Ik deel de observatie van de volleybalclub, dat het vandaag echt feest was op het strand in Huizen en dat alles piekfijn voor elkaar was. Dit is zoals we Huizen graag op de kaart willen zetten. Sportief, ondernemend, gezellig!

Maar vooral voor onze ambtenaren ben ik blij met de welgemeende complimenten en ik zal die dan ook graag aan hen doorgeven. Eveneens uit eigen observatie kan ik in alle oprechtheid zeggen dat de leden van ons evenemententeam zich de afgelopen weken werkelijk uit de naad gewerkt hebben om het kunst- en cultuurfestival (inclusief het beachfestival) te helpen realiseren. Zij stonden de evenementenorganisaties met raad en daad bij. Zij hebben er vele overuren voor gedraaid en sommigen van hen werden zelfs in de avonduren en in de weekenden thuis gebeld om problemen op te lossen.

Ik heb veel bewondering voor de evenementenorganisaties en de ondernemers die dit geweldige evenement neergezet hebben. Maar ik vind dat de ambtenaren van ons evenemententeam én de ambtenaren die het werk op en om het evenement hebben gedaan minstens zoveel recht op bewondering hebben, voor de mega-prestatie die zij -naast hun reguliere werkzaamheden- ten behoeve van dit evenement hebben geleverd.

Dat gemeenteambtenaren hier zo’n belangrijke rol in hebben gespeeld komt ongetwijfeld niet in de krant, vandaar dus in ieder geval ook een beetje aanvullende en eerlijke berichtgeving vanaf mijn weblog.

De komende week hoor ik wel weer wat er allemaal niet goed ging. We zullen alle klachten natuurlijk ook serieus in behandeling nemen, om te kijken of het volgende keer nóg beter kan.

Maar ik heb dit tenminste maar eens gezegd!

Wat doet een wethouder uit Huizen in het strategisch beraad van het CDA?

In Huizen hebben we al jaren een innovatief beleid op het gebied van maatschappelijke ondersteuning. Als ik dit beleid aan gewone mensen uitleg, begrijpen ze vaak niet wat er zo innovatief aan is. “Vraaggestuurd”, dus ondersteuning bieden op basis van wat mensen zelf vinden dat zij écht nodig hebben en op een manier zoals zij het graag zouden willen, dat klinkt toch eigenlijk heel gewoon?

De mensen die het betreft weten wel beter. Als je door ziekte of beperkingen afhankelijk bent geworden van hulpmiddelen of van ondersteuning of zorg door anderen, dan ervaar je dagelijks aan den lijve hoe weinig “vraaggestuurd” zorg en welzijn in ons land geregeld zijn. Veel voorzieningen passen totaal niet bij wat mensen daadwerkelijk nodig hebben, maar worden gebruikt vanwege gebrek aan beter. En wat wel nodig of gewenst is, dat is er vaak gewoonweg niet. Ik kan daar -uit mijn eigen praktijk als wethouder- tal van voorbeelden van geven.

In Huizen zijn we het daarom anders gaan doen. We gaan dus uit van “vraagsturing”. De kern is dat we de regie over de vraag hoe iemand zijn of haar eigen leven wil inrichten hebben neergelegd bij de betrokkene zelf, óók als daarbij ondersteuning van anderen nodig is. Niet de (gemeentelijke) overheid bepaalt wat nodig is. Ook niet de professional. Ook niet een ‘indicatie-orgaan’. Maar uitsluitend de betrokkene zelf. Mocht datgene wat nodig is er simpelweg niet zijn, dan moet de (gemeentelijke) overheid ervoor zorgen dat het er komt.

Vraagsturing is niet: “U vraagt, wij draaien”. Het is veel meer “samen de beste oplossing zoeken”. Dan sta je als overheid en burger naast elkaar, niet tegenover elkaar. Dan neem je ook beiden je verantwoordelijkheid. Inherent daaraan is dus, dat de betrokken burger zelf ook aangeeft wat hij of zij op eigen kracht kan doen, al dan niet met behulp van de eigen sociale omgeving. Als dit niet voldoende is, dan geeft de betrokkene ook zelf aan waar en welke professionele ondersteuning nodig is. En als overheid sta je er dan natuurlijk voor in, dat die passende ondersteuning er komt. 

 Als ik nu de landelijke discussies volg, dan denk ik: “Kom nou eens in Huizen kijken”. Natuurlijk moet er bezuinigd worden, óók in de zorg en óók in de maatschappelijke ondersteuning. Als we dat niet doen, dan houden we op de langere termijn de zorg en de ondersteuning niet meer betaalbaar voor de mensen die dat écht nodig hebben. Dat zou pas echt asociaal zijn. Maar we moeten niet de fout maken die we -bijna als reflex- altijd maken als we gaan bezuinigen, namelijk met de botte bijl voorzieningen wegsaneren.

Hoe dan wel?

Laten we -óók in de AWBZ- een kanteling maken van aanbodsturing naar vraagsturing. Maar dan ook een echte kanteling, dus rigoureus! Geen voorzieningen blijven financieren, maar de vraag gaan  financieren. Dat kan door middel van een PGB, maar het kan ook, zoals we dat in Huizen doen, klantvolgend. Ik pleit dus voor een veel meer op de individu toegespitste aanpak op de terreinen van zorg en welzijn. Als we dat in Nederland gewoon gaan doen, dus óók in de AWBZ, dan gaan we hetzelfde zien als wat in Huizen is gebeurd:

1.) Gebleken is dat veel meer mensen dan wij aanvankelijk dachten in staat zijn om hun leven op eigen kracht te regelen, zonder daar persé door de overheid gefinancierde hulp bij nodig te hebben;

2.) Maar voor iedereen die daarbij wél door de overheid gefinancierde zorg of ondersteuning  nodig heeft, wordt die zorg of ondersteuning dan ook wel gegarandeerd ! (al dan niet met een PGB);

3.) Voorkomen wordt dat mensen die de eigen zorg of ondersteuning prima zelf kunnen regelen toch een beroep doen op (overheids)voorzieningen;

4.) Voorkomen wordt dat voorzieningen, soms met de beste bedoelingen, constant maar uitdijen of toenemen, terwijl de toegevoegde waarde voor mensen die daarvan gebruik maken nihil is.

 De invoering van vraagsturing leidt in Huizen inmiddels al tot een beter passende zorg en ondersteuning voor onze burgers, maar levert tegelijkertijd ook behoorlijke bezuinigingen op, door tal van zaken niet meer te bekostigen, omdat er simpelweg geen vraag naar blijkt te zijn. Dat noemen we in Huizen: sociaal bezuinigen!

In de afgelopen week is bekend geworden dat het CDA een strategisch beraad heeft gevormd, dat mee moet gaan denken over de strategische koers van het CDA. Door CDA voorzitter Ruth Peetoom ben ik enige tijd geleden benaderd om deel te nemen aan het strategisch beraad. Zij deed dit, nadat zij mij in den Haag een toespraak had horen houden voor de bestuurdersvereniging van het CDA, waarin ik mijn visie op zorg en ondersteuning naar voren heb gebracht in relatie tot de situaties die ik meemaak in mijn dagelijkse praktijk als wethouder. Een visie, die mijns inziens naadloos aansluit bij datgene waar het CDA altijd voor heeft gestaan: de menselijke maat! Ik ben dan ook zeer vereerd dat aan mij gevraagd is om aan het strategisch beraad bij te dragen. Ik zie het ook als een grote verantwoordelijkheid.  Het zal niemand verrassen dat ik de visie die ik heb op passende zorg en ondersteuning voor mensen die dat nodig hebben, ook buiten Huizen, stevig zal inbrengen.

We mogen als CDA mijns inziens nooit(!) meegaan in kille saneringen in de zorg en in de ondersteuning van mensen. Dat staat haaks op onze uitgangspunten, op ons mensbeeld, op wie wij zijn en op wie wij willen zijn voor anderen! Wij moeten er daarentegen pal voor staan, dat zorg en ondersteuning voor mensen die dat nodig hebben beschikbaar is en beschikbaar blijft. En dan niet magertjes en schraal, maar aansluitend bij de wens van veel mensen om hun levensloop, ondanks ziekte of beperkingen, op een waardige manier voort te kunnen zetten.

 Ik ben ervan overtuigd dat dit kan. Oók binnen het huidige beperkte beschikbare budget. En óók binnen de huidige coalitie. Maar het vraagt wel om visie én daadkracht om deze omslag in ons land te maken.

College van Huizen 2 dagen naar VNG congres

Dinsdag en woensdag was het weer zover: het jaarlijkse VNG congres. Dit keer werd het congres gehouden in de Achterhoek. Belangrijk onderwerp tijdens dit congres was het bestuursakkoord met het rijk. Na veel wikken en wegen is ingestemd met het bestuursakkoord, behalve met de paragraaf die gaat over de sociale werkvoorziening. Die paragraaf is voor gemeenten niet uitvoerbaar en dan is het mijns inziens ook terecht dat we daar geen handtekening onder zetten. Met het akkoord voor de rest van het bestuursakkoord ben ik wel gelukkig. We hebben daarmee o.a. duidelijkheid over de (maximale) financiële risico’s die we als gemeenten lopen met de overheveling van alle taken van rijk naar gemeenten (nl. 15 euro per inwoner, dus max. € 600.000) en we krijgen als gemeenten ook maximale vrijheid bij de uitvoering van de WMO. Dat is (nu al!) heel hard nodig.

Maar of we nu wel of geen akkoord hebben is onduidelijk. Volgens Annemarie Jorritsma wel. Volgens Piet Hein Donner niet. En een akkoord vraagt toch om overeenstemming tussen 2 partijen!

Piet Hein Donner liet met de voor hem gebruikelijke beeldende uitspraken weten er wel vertrouwen in te hebben deze ‘hobbel’ met gemeenten te zullen overwinnen. “Je struikelt nooit over een berg, wel over een molshoop” aldus Donner. Mijn interpretatie van de situatie is dan ook, dat we een akkoord hebben, maar dat er op het gebied van de sociale werkvoorziening nog een nadere uitwerking moet komen. Daarover zullen partijen met elkaar weer in gesprek gaan, waarbij de VNG het voortouw zal moeten nemen en met concrete voorstellen zal moeten komen.

College van B&W stemt in met voorstel VNG mbt bestuursakkoord

Natuurlijk is zo’n congres niet alleen maar vergaderen. Er is ook tijd voor gezelligheid en voor gesprekken met collega’s uit het hele land. En er zijn ook boeiende excursies te maken in het gebied. Ik heb mij bijvoorbeeld verdiept in het thema ‘Domotica in de zorg’ en bezocht een op dit terrein innovatieve zorginstelling in Montferland.
Onderweg maakten we een prachtige wandeling door de natuur van Montferland, in een gebied dat ‘t Paaske heet. Een boswachter van natuurmonumenten gaf uitleg over het natuurlijke meertje (’t Paaske) en over de bomen en de dieren die in het bos leven.
Ook de wethoudersvereniging deed goede zaken tijdens het congres. Met 25 nieuwe leden erbij is de vereniging nu groter dan ooit. Belangenbehartiging voor- en deskundigheidsbevordering van wethouders blijven belangrijke thema’s.
Kortom, een geslaagd congres!
Volgend jaar bestaat de VNG 100 jaar. Dan wordt het congres in den Haag georganiseerd. Maar nu eerst maar weer eens aan het werk in Huizen!

Skatepark is weer bruikbaar

Ingebruikname vernieuwd skatepark

Na de opening van de gezellige uitmarkt in het winkelcentrum Oostermeent en de opening van de vernieuwde boodschappen-plus-bus mocht ik vandaag nog een opening doen, namelijk die van het vernieuwde Skatepark Huizen.

 

Het is al weer 1 1/2 jaar geleden dat drie jongens bij mij op bezoek kwamen, begeleid door de jongerenwerker van Versa Welzijn. Ze hadden een skateboard bij zich, helemaal vol met handtekeningen van jongeren die het skatepark Huizen graag in een betere conditie wilden hebben. Ook hadden ze een map met foto’s, van de onderlaag van het skatepark waarin brandgaten zaten, van een bankje in de volle zon, midden op het skatepark en daardoor niet bruikbaar etc. Ze hadden ook goed nagedacht over wat ze graag wilden veranderen. Onder meer vonden ze het zonde dat op de Meentweide een mooie ‘ramp’ stond, die echter vanwege de korte afstand ernaar toe niet goed te gebruiken was.

Dat zaken in de politiek soms lang duren, dat is de jongeren wel duidelijk geworden. Maar ook, dat -als je goede plannen hebt en je ook bereid bent om je daarvoor in te zetten, veel toch haalbaar blijkt te zijn. De politiek stemde in met een budget voor het opknappen van de skatebaan. Niet alle wensen van de jongeren konden worden vervuld, maar de belangrijkste wel, inclusief de verplaatsing van de ramp naar het skatepark Huizen. Vandaar dat er vandaag een feestje was, met skaten voor jong en oud, muziek, demonstraties op de skatebaan én een gezonde boodschap (meer bewegen, gezond eten en vaker water drinken dan zoete drankjes). Voor de gezonde boodschap verzorgde de gemeente de waterflesjes en het fruit. De jongeren zelf hadden toch ook voor (een beetje) frisdrank en chips gezorgd.

Het skateboard met de handtekeningen heb ik vandaag (symbolisch) weer aan de jongens teruggegeven. Hun inzet is beloond. En ik hoef nu niet meer over het skateboard te struikelen.

demonstratie op de vernieuwde skatebaan

Daarna skaten voor jong en oud(er)