weblog van Janny Bakker over haar werkzaamheden als CDA wethouder in Huizen
Maatschappelijke ondersteuning / volksgezondheid
Jammer dat het niet de koningin is
05 jaren geleden
Vandaag heb ik vrijwilligerswerk gedaan in het woon-zorgcentrum Voor Anker. Maaltijden uitgeserveerd. Een klusje dat om half 12 begon met tafels dekken en om half 2 klaar was na het afruimen. Ja, ja, u leest het goed. Vrijwilligerswerk. Want vandaag en morgen (vrijdag en zaterdag 3 en 4 november) staan in het teken van Make a difference day (MADD), een dag om het vrijwilligerwerk onder de aandacht te brengen.
“Er komt vandaag een belangrijke mevrouw” had men de bewoners van Voor Anker laten weten. En dat leverde natuurlijk wel enige nieuwsgierigheid op. Toen de bewoners begrepen dat het om een wethouder ging werd toch enigszins teleurgesteld gereageerd. “Jammer dat het niet de koningin is“.
Het was toch erg gezellig in het Voor Anker en ik heb met veel boeiende mensen kennis gemaakt. Het was echt heel inspirerend om hier een paar uurtjes van mijn tijd in te steken.
Met de Wet Maatschappelijke Ondersteuning (WMO) krijgt de gemeente de taak om vrijwilligerswerk te ondersteunen. In Huizen hebben we gelukkig al een goed functionerende vrijwilligerscentrale. Maar we kunnen natuurlijk nog veel meer doen om vrijwilligerswerk (en ook de problematiek van het werven- en het behouden van vrijwilligers) op de agenda te zetten. Volgend jaar gaan we daar in Huizen actief mee aan de slag.
Een beetje promotie mag het vrijwilligerswerk best krijgen. Vandaag was daar ook voor bedoeld en ik doe daar van harte aan mee. Ik vind dat het gemeentebestuur best het goede voorbeeld mag geven. Vrijwilligerswerk is niet alleen nodig om onze samenleving leefbaar en betrokken te houden, maar het is ook heel leuk om te doen, het geeft voldoening en het helpt mensen ook om capaciteiten die ze hebben en die ze niet in hun werk kunnen inzetten, toch verder te ontwikkelen. Kortom: redenen genoeg om vrijwilligerswerk te promoten, wat mij betreft voor iedereen in de leeftijd van 6 tot 100 jaar.
WMO
05 jaren geleden
Afgelopen donderdag werd in de gemeenteraad van Huizen de WMO verordening unaniem vastgesteld. Dat ging niet zonder discussie. Diverse partijen lieten van zich horen, zeker waar het gaat om gevoelige onderwerpen, zoals de verhuisplicht en het primaat (dus de eerste keuze) voor een collectieve voorziening.
Ik ben zelf wel gelukkig met de heftigheid waarmee de discussies over dit onderwerp worden gevoerd. Immers, het gaat om hele fundamentele zaken voor burgers die straks de zorg of ondersteuning van de gemeente nodig zullen hebben. Maar ik ben ook blij met het vertrouwen dat in het beleid van de gemeente Huizen werd uitgesproken door uiteindelijk de fracties van alle politieke partijen in de gemeenteraad. De verordening is nu vastgesteld, maar we zijn er nog lang niet. Nu moeten beleidsregels gemaakt worden en daarover gaan we eerst nog met alle belangenorganisaties in gesprek.
Sport kent geen grenzen
15 jaren geleden
Vanochtend mocht ik de officiele opening doen van “Sport kent geen grenzen”, georganiseerd door de Atletiekvereniging Zuidwal. Het was een spectaculaire gebeurtenis. Vier parachutisten landden op het grote middenveld van de Zuidwal en ze namen vlaggen mee van de Zuidwal zelf, van de gemeente Huizen en van hoofdsponsor Rabobank. Ik mocht de vlag van de gemeente Huizen omhoog hijsen en een kort openingswoord uitspreken. Toen ik een paar weken geleden hoorde wat mijn rol zou zijn stelde ik voor dat ik in een duosprong met de parachute mee naar beneden zou gaan, maar dat ging helaas niet door. Voor een duosprong moet het vliegtuig hoger vliegen en daarvoor werd door Schiphol geen toestemming gegeven. Nou ja, geen wethouder dus die uit de lucht komt vallen, maar het was er niet minder spectaculair om.
Bij “Sport kent geen grenzen” sporten kinderen van de Zuidwal samen met kinderen die een lichamelijke beperking hebben. Het is de 4e keer dat de Zuidwal dit evenement organiseert en ik vind dit een heel mooi initiatief. De Zuidwal laat hiermee zien dat kinderen met een lichamelijke beperking gewone kinderen zijn, in een ongewone situatie. Gewone kinderen, die het net als alle andere kinderen leuk vinden om met anderen te sporten. Sommige kinderen kijken hier een heel jaar naar uit! En vandaag kregen zij weer alle kansen.
Vanmiddag ben ik nog even gaan kijken hoe het er voor stond. De spelen waren (ondanks de hitte!) in volle gang. Met heel veel creativiteit is nagedacht over vormen van atletiek die zowel voor kinderen van de Zuidwal als voor kinderen met een lichamelijke beperking aantrekkelijk zouden zijn. Zo werden bijvoorbeeld gewone hindernissen genomen door kinderen van de Zuidwal, terwijl daarnaast kinderen in een rolstoel over een speciaal parcours met obstakels moesten rijden. En er werden ballen gegooid, waarbij alle kinderen (dus ook de kinderen van de Zuidwal) in een rolstoel moesten zitten. Het ver springen werd door kinderen van de Zuidwal na een aanloop in het zand gedaan, terwijl de kinderen in een rolstoel na een aanloop zo ver mogelijk moesten zien uit te rijden. Bedenk het allemaal maar eens!
In totaal zijn er vandaag meer dan 80 vrijwilligers bij dit evenement betrokken geweest. Alleen dit al is heel veel waardering waard. Maar als je dan al die glunderende gezichtjes van de kinderen ziet, dan denk ik dat die waardering er ook dubbel en dwars geweest is.
Armoede in de kerk
15 jaren geleden
Afgelopen zondagochtend in de Goede Herderkerk stond het thema “armoede” centraal. Een goed thema voor in de kerk vind ik, want christenen hebben een opdracht om de “armen” te ondersteunen, dichtbij en ver weg. En het is best lastig om daar in onze samenleving op een goede manier inhoud aan te geven.
Tot mijn verbazing begon ds. Doesburg de preek echter met de mededeling dat hij diverse verkiezingsprogramma’s van politieke partijen heeft gelezen en (in mijn eigen woorden) dat hij daarin weinig oprechte bezorgdheid voor de armen in ons land terug heeft gevonden.
Mijn verbazing groeide door een toelichting vanuit de Diaconie op een inkomensplaatje van iemand uit onze gemeente, waaruit duidelijk moest worden gemaakt dat je met een laag inkomen geen geld meer hebt voor zaken als kleding, sport of vakantie. Ik miste in dit overzicht namelijk de mogelijkheid die we als gemeente bieden voor kwijtschelding van gemeentelijke belastingen, de langdurigheidstoeslag, de regeling voor maatschappelijk verkeer, waardoor kinderen van mensen met een laag inkomen toch aan sport en cultuur kunnen deelnemen, de ruimhartige mogelijkheden voor bijzondere bijstand enz. Zou de Diaconie dit niet weten?
Ik vind het op zichzelf geen probleem dat de kerk zich kritisch opstelt ten aanzien van het inkomensbeleid van het rijk en het gemeentelijk armoedebeleid. Sterker nog, het is mijn stellige overtuiging dat overheid, kerken en maatschappelijke organisaties, als zij goed met elkaar samenwerken, tot veel meer in staat zullen zijn in de bestrijding van armoede onder kwetsbare mensen dan wanneer de overheid zich als enige partij voor deze mensen verantwoordelijk acht. De Wet Maatschappelijke Ondersteuning (WMO) biedt in dit opzicht ook veel kansen. Als (gemeentelijke) overheid zullen we in ons eentje nooit in staat zijn om het armoedeprobleem echt effectief en langdurig voor mensen op te lossen. Er zijn daarvoor ook mensen nodig die om kwetsbare mensen heen staan, die hen helpen bij het vinden van de weg in de soms lastige bureaucratie, die hen een plekje gunnen in onze samenleving en hen zelfrespect terug geven.
Maar ik vind het wel een probleem als in de kerk over het overheidsbeleid onjuistheden worden verteld en als een beeld wordt geschetst van een falende overheid, die alleen bezig is met eigen (partij) belang en die onverschillig is voor het lot van kwetsbare mensen. Die onjuiste beeldvorming doet de mensen die onze gezamenlijke zorg nodig hebben geen goed.
Toch ben ik maar even koffie gaan drinken na de kerkdienst, want er gaat ook een slecht signaal vanuit als de wethouder armoedebeleid na zo’n preek stilletjes de kerk zou verlaten. En gelukkig werd daarbij in het gesprek met ds. Doesburg de taal wat genuanceerder. Jammer dat die paar honderd mensen in de kerk dit niet meer hebben gehoord, maar een kerkdienst is nu eenmaal niet voor “hoor en wederhoor” geschikt. Postief is dat gelijk een afspraak met de voorzitter van de Diaconie tot stand is gekomen om eens nader kennis te maken.
Kindervakantieweek
05 jaren geleden
Vandaag heb ik de officiële opening gedaan van de kindervakantieweek in Huizen. Ruim 100 kinderen doen dit jaar weer mee aan deze vakantieweek, die helemaal door vrijwilligers wordt georganiseerd. Hoewel de week eigenlijk bedoeld is voor kinderen die anders geen mogelijkheid hebben om met vakantie te gaan, wordt hier niet al te streng op toegezien en kunnen dus ook andere kinderen hieraan meedoen. Wel zo leuk lijkt me, want zo heb je als kind uit een gezin met minder financiele mogelijkheden in ieder geval geen stempel.
Ik moest een lint doorknippen, maar via de e-mail was ik er al op voorbereid dat mij dit “verhinderd” zou worden door acteurs, die een act rond de opening zouden opvoeren. De kinderen wisten hier natuurlijk niets van en ze werden gelijk stil toen de acteurs, verkleed als buitenaardse wezens, met hun act begonnen. Deze week gaan de kinderen bouwen aan een ruimteschip. En vandaag mocht ik even getuige zijn van de fantasiewereld waar de kinderen in worden meegenomen. En nu maar hopen dat het weer nog even mee blijft zitten.
Ik ben onder de indruk van de vele vrijwilligers (ruim 40!) die in deze week vrij hebben genomen om al deze kinderen een plezierige vakantie te bezorgen. Klasse hoor!
Verhuisplicht?
05 jaren geleden
Deze week hebben we in het College gesproken over de inspraak op de Voorzieningenverordening WMO. Heel veel organisaties hebben hun stem laten horen en door onze ambtenaren is tijdens de zomervakanties veel tijd besteed om alles wat is opgemerkt te rubriceren en van antwoorden te voorzien. Hier en daar heeft de inspraak ook geleid tot aanpassingen in de verordening. Ik vind dan ook dat we hier heel zorgvuldig en transparant in zijn geweest.
Wat mij ook persoonlijk uit de gesprekken met onze Huizer belanghebbenden is duidelijk geworden, is dat er veel zorg is over de mogelijkheid van de gemeente om een verhuisplicht op te leggen. De beantwoording van vragen hierover vond ik goed, maar daarmee is nog niet de garantie gegeven dat dit ook altijd goed zal gaan.
Ik vind absoluut dat de mogelijkheid om als gemeente een verhuisplicht op te leggen in de verordeing moet blijven staan. Het mag niet zo zijn dat mensen een prachtige aangepaste woning kunnen krijgen, maar toch weigeren om te verhuizen, omdat ze bijvoorbeeld 50 euro per maand meer huur moeten gaan betalen. Als ze daarmee de gemeente voor hoge kosten stellen voor een woningaanpassing, dan is dat natuurlijk niet acceptabel.
Echter heb ik ook veel begrip voor de zorgen van onder andere de Alliantie en de Ouderenbonden en deel ik hun mening dat bij de afweging die je als gemeente maakt niet alleen financiele motieven mogen meespelen. We zullen ook moeten kijken naar meer subjectieve zaken, zoals de binding die er is met de buurt en de aanwezigheid van mantelzorgers. Vooral voor oudere mensen geldt hier het adagium: “oude bomen moet je niet verplanten”. Voor mensen die al jaren in een bepaalde buurt wonen, daar gehecht zijn geraakt, daar bijvoorbeeld ook hulp van buren krijgen bij het doen van een boodschap, of een beetje sociale controle vanuit de buurt krijgen, is de plek waar zij wonen heel waardevol. Dat moet je, naar mijn stellige overtuiging, als gemeente respecteren.
De toelichting op het artikel over de verhuisplicht laat de mogelijkheid open om hier als gemeente Huizen een eigen beleid vast te leggen in gemeentelijke beleidsregels. Daarvan wil ik dan ook gebruik maken en het College deelde unaniem deze mening. We realiseren ons als College heel goed dat het bijna niet mogelijk is om hier objectieve maatstaven over af te spreken. Het zal altijd een kwestie van maatwerk blijven. Maar daar komen we bij het maken van de beleidsregels met de Alliantie en de Ouderenbonden naar mijn verwachting goed uit, zodat we hun zorg op dit punt kunnen wegnemen en voor de mensen die het betreft meer garanties kunnen inbouwen.
Coach voor mensen met een verstandelijke beperking
05 jaren geleden
In de afgelopen week ontving ik een e-mail van het Regionale Patienten Consumenten Platform (nu “Zorgbelang”), met de mededeling dat zij niet bereid waren om een coach voor verstandelijk gehandicapten te betalen. Ik had het Platform hierom gevraagd, omdat ik weet dat zij geld vanuit het Rijk hebben gekregen voor participatie van patienten / consumenten bij de Wet Maatschappelijke Ondersteuning (WMO). En dan komt dit bericht. Argument is, dat zij andere prioriteiten hebben en dat de gemeente verantwoordelijk is voor participatie. Met dat laatste kan ik wel instemmen. Maar bij die prioriteiten zet ik toch wel mijn vraagtekens.
Toch laten we ons hierdoor niet ontmoedigen. De coach voor verstandelijk gehandicapten komt er. Want ik vind het belangrijk dat juist ook verstandelijk gehandicapten zelf kunnen meepraten over beslissingen die voor hun dagelijks leven van cruciale betekenis zijn. Iemand die niet goed meer stukken kan lezen krijgt een bril. Iemand die niet goed meer kan horen krijgt een hoortoestel. Dat vinden we allemaal vanzelfsprekend. Maar een verstandelijk gehandicapte heeft nu eenmaal andere hulpmiddelen nodig om zijn of haar stem te laten horen. En dus krijgt in Huizen een verstandelijk gehandicapte een coach.
Huishoudelijke verzorging
05 jaren geleden
Vandaag heb ik het convenant getekend, voor europese aanbesteding van de huishoudelijke verzorging. Negen gemeenten uit de Gooi- en Vechtstreek (Huizen, Hilversum, Bussum, Naarden, Laren, Blaricum, Muiden, Weesp, Wijdemeren) werken hierin samen. Dat betekent voor burgers uit die negen gemeenten dat ze vanaf 1 januari op dezelfde hoge kwaliteit van huishoudelijke verzorging kunnen rekenen. We weten natuurlijk nog niet wie de huishoudelijke verzorging straks in onze regio zal gaan leveren. We weten wel dat er hoge kwaliteitseisen gesteld worden en dat er voldoende keuzemogelijkheden voor burgers zullen zijn. Dat hebben we als negen gemeenten unaniem belangrijk gevonden.
Gisteren heb ik ook een gesprek gehad met de directeur van het Steunpunt Mantelzorg en de voorzitter van de regionale afdeling van Alzheimer Nederland. Mieke Bos (tot voor kort nog PvdA fractievoorzitter in Huizen) is nu voorzitter van deze afdeling. Leuk, zo’n hernieuwde kennismaking, nu dus beiden in een andere rol. Het gesprek vond op mijn verzoek plaats, nadat ik op de conferentie over Alzheimer onthutsende verhalen had gehoord van mensen met Alzheimer en hun mantelzorgers. Verhalen, die benadrukken hoe belangrijk het is dat de gemeente de zorg voor deze mensen (dus ook huishoudelijke verzorging) straks (als de Wet Maatschappelijke Ondersteuning in werking is getreden) goed regelt.
Zo is het bijvoorbeeld voor mensen met (beginnende) dementie van belang dat er zoveel mogelijk 1 persoon in huis komt, die vertrouwd is en ook kennis van zaken heeft. Ook voor de mantelzorger (meestal de partner) is dit van belang. Er moeten bovendien voldoende mogelijkheden worden geboden om de mantelzorger even te ontlasten, bijvoorbeeld door voldoende tijdelijke logeeropvang of crisisopvang. We hebben gesproken over diverse vormen van indicatiestelling, waarbij duidelijk werd hoe belangrijk het is dat, juist bij mensen met Alzheimer, ook de mantelzorger bij de indicatie wordt betrokken. “Respect”, dat is een term die vaak naar voren kwam in dit gesprek. Niet al die vernederende onderzoeken, terwijl toch al duidelijk is wat er aan de hand is. Niet wachten tot de mantelzorger overspannen raakt, maar tijdig aandacht hebben voor de problemen waar de mantelzorger tegenaan loopt.
Dat spreekt me nu zo aan bij het werken als wethouder. Natuurlijk moeten veel abstracte zaken goed geregeld worden (een convenant, een verordening, uitvoeringsbesluiten etc.) en daar steken we ook veel tijd in. Maar het gaat steeds wel om mensen, in hun eigen situatie, met hun eigen zorgen en problemen, waarvoor we al die dingen doen. Beleid kan alleen maar goed werken, als we bij het maken van beleid of de uitvoering van dat beleid ook echt heel dicht bij de mensen blijven waar het om gaat. En dat maken organisaties als Alzheimer Nederland en het Steunpunt Mantelzorg ons gelukkig wel heel goed duidelijk.
Recente reacties