weblog van Janny Bakker over haar werkzaamheden als CDA wethouder in Huizen
Persoonlijk
Koninginnedag
30 apr
Vanochtend leek alles nog zo mooi. Op TV volgde ik de wandeling van de koninklijke familie door het park in Apeldoorn. Daarna per fiets naar het gemeentehuis, waar het Wilhelmus werd gezongen. De gedecoreerden (ook veel van gisteren!) waren daarbij aanwezig en samen dronken we in goede sfeer een glaasje oranjebitter. Buiten stralende zon en een gezellige drukte op de vrijmarkt.
En dan het bericht uit Apeldoorn dat een auto dwars door een mensenmassa heen weet te komen, met gruwelijke gevolgen. Zoveel gewonden, zoveel schrik en verbijstering. Dat dit in Nederland gebeurt is ongelofelijk. De beelden zullen de hele wereld overgaan. Wat een mooi feest moest worden eindigt in totale ontzetting.
Cito toets
03 feb
Het overkomt me niet vaak dat ik maandag denk: “was deze week maar achter de rug!”. Maar deze week heb ik die gedachte wel. Niet omdat er belangrijke vergaderingen op de agenda staan, waarin tal van besluiten moeten worden genomen, zowel voor Huizen als voor onze regio. Ook niet omdat aan het eind van deze week een belangrijk gesprek zal plaatsvinden met het bestuur van de kinderboerderij en het bestuur van de stichting energiebesparing, dat hopelijk leidt tot een toekomstige situatie, waarin wederzijds respect en vertrouwen de overhand zullen krijgen. Nee, de spanning zit dit keer in de prive sfeer.
Mijn zoon gaat dinsdag, woensdag en donderdag de cito toetsen maken. Hij lijkt zich er zelf helemaal niet druk om te maken, dus ik probeer vooral de rustige moeder te zijn, die hem goed laat slapen, maar hem niet teveel belast met mijn eigen onrust. Maar intussen ben ik zelf wel gespannen. Gaat het hem lukken om geconcentreerd te blijven? Neemt hij het wel voldoende serieus? Wat is het beste om te doen qua ontspanning thuis?
Ik denk dat deze week heel veel moeders (en vaders!) hetzelfde gevoel van spanning ervaren. Het is toch een raar fenomeen, zo’n cito week. Voor de toekomst van je kind is het belangrijk. En toch kan je er zelf helemaal niets aan doen.
Het leert me wel weer dat ik vertrouwen moet hebben in de capaciteiten van anderen, in dit geval van mijn eigen kind. Dat betekent dus ook, dat ik zelf een stapje terug moet doen, hoe lastig dat soms ook is. Misschien is dit ook wel weer een wijze les voor de vele problemen waar ik mij ook deze week mee bezig zal houden. Niet te krampachtig zijn, maar open staan voor- en vertrouwen hebben in de kracht van mensen.
Nou ja, toch zal ik blij zijn als deze week voorbij is ….
Platte banden borrel
04 jan
Naast mijn werk als wethouder ben ik ook nog inwoner van de gemeente Huizen, in de normaal gesproken rustige wijk Sijsjesberg. Vorige week zijn echter in de wijk Sijsjesberg (naar ik heb begrepen bij meer dan 70 auto’s!) banden lekgeprikt. Kort daarvoor was in onze woonwijk ook al een groot aantal auto’s bekrast, zodat in totaal voor vele tonnen schade is aangericht. Voor de bewoners van onze wijk is dat een beangstigende ervaring en dat bleek vandaag ook tijdens de “platte banden borrel”, die door buurtbewoners i.sm. het bestuur van het kerkje “de Engel” (waarvan ik voorzitter ben) was georganiseerd.
Vele tientallen buurtbewoners gaven gehoor aan de huis aan huis verspreide uitnodiging voor de “platte bandenborrel”. Voor velen van hen was het belangrijkste argument, dat zij hun nare ervaringen met anderen wilden delen. Anderen vonden dat de buurt zelf ook initiatieven moest ontplooien, om de veiligheid in de wijk te vergroten. Om hierover met elkaar verder te praten, hebben enkele buurtbewoners zich aangemeld voor een “veiligheidsberaad”, waarbij zij ook de wijkagent en de veiligheidscoordinator van de gemeente Huizen willen uitnodigen.
Tijdens mijn “nieuwjaarstoespraak” in de Engel heb ik verwezen naar een uitspraak van prof. vd Donk, voorzitter van de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid, die waarschuwt voor toenemende individualisering, waardoor onze samenleving kan gaan lijken op een “dorre woestijn van dolende individuen”. In de wijk Sijsjesberg is -ook al is de aanleiding negatief- vandaag een nieuw elan ontstaan, waarbij mensen weer de bereidheid hebben getoond om verantwoordelijkheid te nemen voor een breder belang dan alleen het eigen belang. Uit alle narigheid in onze wijk komt dus ook nog iets goeds voort, dat mijns inziens een goed begin van 2009 voor onze wijk inluidt, met een beetje meer sociale cohesie en betrokkenheid bij elkaar. Ik ben diep onder de indruk van (en ook best een beetje trots op) dit buurtinitiatief!
Toeristisch logo houdt gemoederen van Huizers bezig
23 dec
De presentatie van het toeristisch logo van Huizen houdt de gemoederen in Huizen bezig. In de afgelopen week werd een ingezonden stukje in de Huizer courant geplaatst, waarin door een bekende Huizer bakker in het Huizer dialect werd ingegaan op de betekenis van het Huizer melkmeisje. In de Raad van afgelopen donderdag werd zelfs een grote taart bezorgd, waar het Huizer melkmeisje op was afgebeeld. De taart smaakte prima, maar de gedachte erachter, dat het Huizer melkmeisje verloren zou gaan, berust toch op een misverstand. Het melkmeisje verdwijnt niet uit het wapen van Huizen. Het toeristisch logo is dus niet in de plaats van het melkmeisje gekomen, maar is een nieuw beeld, dat vooral bedoeld is om Huizen als “Haven van het Gooi” te positioneren en om bezoekers van Huizen nieuwsgierig te maken naar alles wat Huizen juist ook op toeristisch- en recreatief gebied te bieden heeft.
Afgelopen zaterdag was ik aanwezig bij een kerstzangdienst in de Oude Kerk van Huizen. Er was een mannenkoor uit Amersfoort, dat uit wel meer dan 100 mannen bestond. Het was geweldig om de bekende en minder bekende kerstliederen te zingen in deze prachtige kerk, in aanwezigheid van dit indrukwekkende koor. Met name het slot, waarin gezamenlijk het “Ere zij God” werd gezongen, terwijl de mannen meerstemmig daar tussendoor kwamen, was indrukwekkend mooi.
Na afloop van de dienst werd ik aangesproken door een van de andere aanwezigen in de zangdienst en daarmee werd ik direct weer met de beide benen in het hier en nu geplaatst. Het ging namelijk niet over de mooie dienst, maar over mijn uitspraak tijdens de toeristische netwerkbijeenkomst, dat we af willen van het imago van Huizen als “achter kranten weggeplakt streng christelijk dorp”, zoals geciteerd in de Gooi en Eemlander. Deze uitspraak had hem pijn gedaan.
Ook hier dus maar even een verduidelijking, want natuurlijk is dit niet zoals ik persoonlijk naar Huizen kijk. Ik heb slechts geconstateerd dat Huizen -met name in de eigen regio- nog vaak dit imago heeft. Als ik daarop wel eens doorvraag, dan merk ik dat dit imago veelal gebaseerd is op verhalen over Huizen uit een ver verleden, die meestal nog niet eens blijken te kloppen ook.
Om bezoekers van buiten Huizen te verleiden om eens naar Huizen te komen, is het van belang om goed na te denken over het imago dat we willen uitdragen, m.a.w.: hoe willen wij dat mensen die Huizen niet zo goed kennen met anderen over Huizen praten? En welke beelden horen daarbij? Het toeristisch logo is bedoeld om het gewenste beeld van Huizen te versterken.
In het toeristisch logo is een verbinding gezocht met de geschiedenis van Huizen, door de keuze van de “bottervleugel” (ofwel het vlaggetje op de botter). We mogen ook best trots zijn op onze rijke geschiedenis en zeker ook op onze (kerkelijke) tradities. Want laat ik daarover ook duidelijk zijn: ik sta persoonlijk, gevormd door mijn eigen opvoeding, vanuit diezelfde tradities in de samenleving en ik heb heel veel waardering voor de zorgzaamheid voor- en de betrokkenheid bij- medemensen, die zo vanzelfsprekend in Huizen uit deze tradities voortvloeit.
Maar we zijn niet alleen het Huizen van toen. We zijn ook Huizen van nu, een levendig dorp met ca. 42.000 inwoners, met veel ondernemersgeest, werklust, kunstzinnigheid en creativiteit. Die inwoners hebben Huizen gemaakt tot de dynamische gemeente die Huizen is en daar hebben niet in de laatste plaats ook de autochtone Huizers aan meegeholpen. Ook die dynamiek wordt verbeeld in het toeristisch logo.
Niks dichtgeplakt dus. Dat is Huizen ook nooit geweest. We zijn een dorp met een rijke geschiedenis en met waardevolle tradities, maar we zijn ook een dynamisch en levendig dorp, waar iedereen, ook bezoekers van buitenaf, zich welkom mogen voelen. Dat is wat mij betreft het imago dat echt bij Huizen past en dat wij allemaal, als inwoners van Huizen, met trots mogen uitdragen!
Fietsvierdaagse
22 jun
Ik ben eerlijk gezegd niet zo’n fietser, maar tijdens een familiebijeenkomst ontstond het idee om mee te gaan doen aan de fietsvierdaagse die in de afgelopen week in Huizen is georganiseerd. Een blik op mijn agenda leverde op, dat ik daarvoor een van de vier dagen de tijd zou hebben. De andere avonden waren al bezet. Het werd dus maandagavond en vol enthousiasme gingen we om 19.30 uur van start.
Het werd een bont gezelschap, van broer, zus, zwager en schoonzus, onze au-pair uit Georgie die nog nooit langer dan 5 minuten op een fiets had gezeten, een blinde vriendin van mijn broer, die op de tandem meeging, een teckel in een fietsmandje, mijn moeder van 74, mijn echtgenoot en de vier kinderen van 9 tot 14 jaar.
De fietstocht van zo’n 25 km. was verrassend mooi, langs plekken waar ik nog nooit ben geweest. Onderweg kwamen we zelfs herten tegen. De organisatie was heel goed en de bewegwijzering uitstekend. We konden de bordjes gewoon niet missen! Onderweg stonden er ook nog vrijwilligers met limonade en iets lekkers.
Volgend jaar ga ik absoluut proberen om meer ruimte in mijn agenda in te plannen voor dit leuke evenement. Het is gezond, je komt langs mooie plekken in het Gooi en het is ook nog eens een sociaal gebeuren! Er mag wat mij betreft ook best wat meer reclame voor gemaakt worden. Daar begin ik nu maar vast mee!
Teleurgesteld over besluit orgaandonatie
15 jun
Ik ben een grote bewonderaar van mijn partijgenoot Ab Klink, die ik ken als een kritisch denker met hoge idealen over de inrichting van onze samenleving vanuit het christen-democratische gedachtegoed. Zijn visies op de introductie van vraagsturing in de gezondheidszorg en de betekenis van maatschappelijke organisaties voor ons bestuurlijke stelsel zijn me uit het hart gegrepen. Ik was dan ook bijzonder opgetogen toen ik hoorde dat Ab Klink minister van volksgezondheid zou worden.
Deze week is dat enthousiasme wel getemperd, toen ik hoorde dat zelfs Ab Klink het niet aandurft om de wet op de orgaandonatie aan te passen, ondanks het advies dat hierover door een door hemzelf ingestelde commissie van deskundigen is gegeven.
Het alternatief dat Ab Klink nu voorstelt en dat erop neerkomt dat mensen vooral moeten worden aangesproken op hun verantwoordelijkheid om zich te laten registreren, is natuurlijk geen reëel alternatief en ik kan me niet voorstellen dat Ab Klink dit niet weet. Immers, de Nierstichting en de Nierpatiëntenvereniging proberen die gedragsbeïnvloeding al jaren te bewerkstelligen, zonder enig noemenswaardig resultaat. In mijn vorige baan als directeur van de Nierstichting ben ik nauw betrokken geweest bij de vele experimenten met voorlichtingscampagnes, zowel op locaal niveau (de intensieve campagne in Zwolle) als op nationaal niveau, met TV spots en aandacht in de diverse landelijke media. Na afloop van zo’n campagne, waar vele honderden euro’s aan werden besteed en waar de meest vooraanstaande deskundigen op het gebied van voorlichting en massacommunicatie bij werden betrokken, keken we steeds hoopvol naar de cijfers van de donorregistratie. Steeds waren die zwaar teleurstellend. Zelfs de spraakmakende donoractie van BNN leverde nauwelijks extra registraties op. Het gevolg is dat nog steeds jaarlijks tientallen mensen sterven op de wachtlijst, omdat voor hen niet tijdig een donororgaan beschikbaar was.
Het argument dat een wetswijziging niet zal werken om het probleem op te lossen is al net zo dubieus als de door hem voorgestelde alternatieven. Immers, in andere landen werkt dit systeem prima (België, Spanje etc.). Bovendien hebben we nu een wet die zeker niet werkt, dus welk risico lopen we met een wijziging daarvan?
Natuurlijk zullen artsen altijd zorgvuldig met nabestaanden blijven omgaan en hun emoties uiterst serieus nemen. Maar het is voor artsen wel veel gemakkelijker om de donatievraag aan de orde te stellen als de overledene in principe donor is. Nu is het vaak zo dat nabestaanden niet weten wat hun geliefde zou hebben gewild en wordt om die reden van orgaandonatie afgezien.
Ik kan maar niet begrijpen waar Ab Klink nu zo bang voor is. Voor een wijziging van het beslissysteem in de wet op de orgaandonatie is immers (zo blijkt uit vele onderzoeken) een breed draagvlak in de samenleving? Ook bij de eigen CDA achterban (of misschien wel juist bij de CDA achterban) uit alle denominaties is veel begrip en mededogen aanwezig voor de situatie van de mensen op de wachtlijst, voor hun leven tussen hoop en vrees en voor de wanhoop en het verdriet van hun naasten, die iedere dag moeten aanzien hoe hun geliefden er lichamelijk én psychisch op achteruit gaan. En als een wetswijziging nu niet blijkt te werken, dan lopen we toch ook geen enkel politiek risico? We kunnen dan tenminste zeggen dat we geluisterd hebben naar de betrokken maatschappelijke organisaties die voor het CDA zo belangrijk zijn en dat we er als CDA vervolgens ook echt alles voor hebben gedaan.
Ik zal zelf in ieder geval een kritisch geluid naar onze bewindslieden in Den Haag laten horen. Ik hoop van harte dat velen zich hierbij aansluiten en dat het kabinet de komende weken nog op haar schreden terugkeert!
In memoriam
24 mrt
Deze week hebben we afscheid genomen van Roy Hesterman, wethouder in de gemeente Muiden. Ik kende Roy nog niet zo lang. Hij werd (net als ik) twee jaar geleden wethouder en ik ontmoette hem bij regionale bijeenkomsten, als het om maatschappelijke ondersteuning ging of om economische of financiele aangelegenheden. Ik wist al lange tijd dat hij ziek was, hoewel Roy daar zelf steeds laconiek over deed. Hij bleef tot op het laatste toe geloven dat hij beter zou worden.
Tijdens de eervolle herdenkingsbijeenkomst in Muiden werd mij pas duidelijk wat een bijzonder mens Roy was. Het spijt me dat ik hem slechts “zakelijk” heb leren kennen en dat ik nauwelijks tijd heb genomen om me beter in de persoon van Roy te verdiepen.
Ik zal hem in het collegiale overleg missen.
Kerstfeest in de Oude Kerk
23 dec
Ik herinner me uit mijn jeugd de kerstzangdiensten van het HGVV in de Oude Kerk in Huizen. Het was wel een lange zit en meestal vond ik de meditaties een verplicht nummer. Maar het met honderden mensen tegelijk zingen van de oude kerstliederen, zoals “Komt allen tezamen” en “Ere zij God” bezorgde mij steeds weer kippenvel.
Zaterdagavond was er weer zo’n kerstzangdienst georganiseerd en ik wilde graag weer eens samen met Frank en onze zoon Jorn terug in die sfeer van vroeger. De prachtige oude kerk was opnieuw vrij vol, al waren er wel wat meer lege plekken dan ik mij vanuit mijn jeugd kan herinneren. Een deel van de kerk werd opgevuld door het ruim 100 personen tellende mannenkoor “Stereo” uit Genemuiden. Bij het eerste lied (“Komt allen tezamen”) was het kippenvel weer terug en dat bleef de hele avond zo, tot en met het samen met het koor meerstemmig zingen van het slotlied (“Ere zij God”). Wat een fantastische avond, met dit geweldige koor, met de daarbij solo zingende sopraan en tenor, met piano en orgel, de mediatatie die voor ons als volwassenen nu helemaal niet saai was (helaas wel voor Jorn) en met de kinderen die het bekende kerstverhaal zo aandoenlijk voor al die honderden mensen durfden voorlezen. Maar vooral het samen zingen van die prachtige kerstliederen blijft een enorme belevenis, die diep van binnen voelbaar is, ook (zo hoorde ik terug van Jorn) bij de nieuwe generatie.
Naarden is bekend om zijn Mattheus passion. Maar Huizen zou veel bekender mogen zijn om deze prachtige, nostalgische kerstzangdiensten in de Oude Kerk. Ik hoop dat volgend jaar de Oude Kerk (als vanouds) weer zal uitpuilen van de zingende mensen!
Zoeken in mijn “dagboek”
16 dec
Het zal de oplettende lezer van mijn weblog zijn opgevallen dat ik de teksten in mijn weblog onder nieuwe categorieen heb ondergebracht. Ik heb daarbij aansluiting gezocht bij hoofdlijnen vanuit mijn portefeuille, maar ik kwam al er indelend al snel achter dat ik ook best vaak over zaken die buiten mijn portefeuille om gaan in mijn weblog heb geschreven. Het gaat dan om gebeurtenissen in mijn persoonlijk leven, onderwerpen die meer met het CDA verband houden en soms ook zaken die met de interne organisatie van de gemeente te maken hebben of zaken die tot de portefeuilles van mij collega’s behoren. Kortom, het viel niet mee om terugkijkend op ruim 1 1/2 jaar wekelijks schrijfwerk een indeling te maken, waarop ook onderwerpen voor u als lezer gemakkelijker zijn terug te vinden. Soms is het kopje ook een beetje pragmatisch gekozen. Maar al met al denk ik dat het toch een heel eind gelukt is.
Terugkijkend naar al dat “log-werk” is het voor mijzelf best een aardig dagboek geworden, met tal van zaken die mij de afgelopen periode hebben bezig gehouden. Soms geef ik daaraan ook de categorie “politiek” mee, als het om zaken gaan die een politieke lading hebben. Als wethouder moet ik natuurlijk een beetje oppassen met al te veel politieke ontboezemingen. Toch kan ik het soms niet laten om tussen de regels door ook persoonlijke opvattingen te onthullen. Die staan niet altijd onder het kopje “politiek”, maar een goed verstaander heeft maar een half woord nodig …
Ik vind het leuk om reacties van u te krijgen. Schroom dus niet om ook via mijn weblog met mij in gesprek te gaan. Daar doe ik het voor!
Vreugde en verdriet
25 aug
Twee gebeurtenissen hebben me deze eerste week na de vakantie zeer geraakt.
David, een Ethiopische asielzoeker die een paar maanden bij ons in huis heeft gewoond omdat hij geen recht meer had op opvang in een asielzoekerscentrum, belde mij dinsdag helemaal verrukt op om te vertellen dat hij een verblijfsvergunning heeft gekregen, dankzij het generaal pardon. Woensdag werd ik gebeld door Seva. Zij en haar moeder Elja en dochtertje Fira, wonen in een opvanghuis van Kerk en Vluchteling en ook zij hebben door het generaal pardon na vele jaren van onzekerheid nu eindelijk een verblijfsvergunning. De vreugde van deze mensen is onbeschrijfelijk. Tranen, ongeloof, blijdschap, allemaal emoties door elkaar heen. We hebben met elkaar zo’n lange periode van onzekerheid, spanning en leven tussen hoop en vrees doorgemaakt. Wat gun ik hen nu dit geluk en wat gun ik Nederland deze fantastische mensen, die nu eindelijk de kans krijgen om iets van hun leven te gaan maken.
Maar er was ook verdriet. Donderdag was het 10 jaar geleden dat drie jonge leden van de voetbalclub Zuidvogels door een tragisch busongeluk om het leven kwamen. Donderdagavond was er een herdenking van deze gebeurtenis op het terrein van Zuidvogels. Ouders, broers, zussen, andere familieleden en vrienden, zij moeten met dit verdriet verder leven. Het is een bijna onmogelijke opgave.
In mijn werk ben ik zo vaak bezig met grote, abstracte zaken. Maar uiteindelijk gaat het toch hierom. Om het geluk en het verdriet van mensen. Om een samenleving die onder gelukkige- en verdrietige omstandigheden om mensen heen blijft staan.
Als ik dan nadenk over de gebeurtenissen in de afgelopen week, voel ik me dankbaar voor onze Huizer samenleving. Voor een stichting Kerk en Vluchteling. Voor een voetbalclub Zuidvogels. Voor al die mensen die in ons dorp vanuit de kerken, verenigingen en stichtingen het leven van anderen in verdrietige dagen een beetje draagbaarder maken en die onder gelukkige omstandigheden meedelen in het geluk van anderen. Zo’n samenleving moeten we blijven koesteren!
Recente reacties