Laat ik beginnen met een paar citaten uit het rapport “Kiezen en Verbinden” van het Strategisch Beraad van het CDA.

Het CDA steeft een samenleving na waarin mensen van elkaar mogen verschillen. Een respectvolle samenleving, waarin mensen niet meteen oordelen over dat wat anders is, maar proberen te begrijpen waar die verschillen vandaan komen. (…) Een samenleving die het CDA voor ogen staat geeft alle ruimte aan de beleving en uiting van levensbeschouwing en religie (…).

Het CDA is altijd duidelijk geweest over de burka. Die hoort niet thuis in publieke functies. Mensen achter een loket, buschauffeurs, verpleegkundigen, etc. horen geen gezichtsbedekkende kleding te dragen. Het dragen van dit soort kleding bemoeilijkt de communicatie.

Het meewerken aan een burkaverbod was voor het CDA dus ook geen heikele kwestie, want we stonden daar zelf ook achter. Echter, tijdens de periode Wilders is er een nare geur rond dit onderwerp ontstaan. Het burkaverbod zoals het CDA dat voorstond, werd in de beeldvorming één van de maatregelen om een bevolkingsgroep in ons land (de moslimgemeenschap) in een kwaad daglicht te stellen. Het CDA werd in die beeldvorming meegesleept, terwijl dit juist zo lijnrecht indruist tegen onze principes (zie ook de citaten van het Strategisch Beraad). Om die reden werd dan ook door veel CDA-ers meer dan opgelucht gereageerd toen Wilders de stekker uit dit kabinet trok. Met het vertrek van Wilders zijn we als CDA (maar hopelijk straks ook als Nederland) verlost van verdergaande polarisatie tussen bevolkingsgroepen. Daarom dus ook maar even geen prioriteit aan het burkaverbod. Er zijn belangrijker dingen in ons land te doen.

Misschien werd dit in de afgelopen week niet altijd in even handige bewoordingen geuit, maar ik vind het wel begrijpelijk. Het CDA past niet bij de PVV en we willen als CDA-ers dit soort polarisatie en onverdraagzaamheid in ons land niet. Wat mij betreft was het avontuur met de PVV eens, maar nooit meer!

In het afgelopen weekend zijn we als Strategisch Beraad van het CDA nog een laatste keer in Lunteren bij elkaar geweest om de inbreng van de CDA afdelingen op ons rapport “Kiezen en Verbinden” te bespreken. Het was een inspirerend weekend, waarin we natuurlijk ook veel over de actuele politieke situatie hebben gesproken.

Strategisch beraad (niet helemaal compleet)

Intussen doen we in Huizen ons best om samen met het bedrijfsleven en het maatschappelijk middenveld naar nieuwe kansen te zoeken en nieuwe banen te creëren, o.a. ook in de toeristische sector. Gisteren hadden we daarom ook weer de jaarlijkse toeristische netwerkborrel, die we combineren met de botterborrel. Een succesvolle combinatie, omdat veel sponsoren van de Huizer botters het Huizer cultureel erfgoed hoog in het vaandel dragen en daarmee ook waarde hechten aan de toeristische promotie ervan. Dit keer waren we voor het eerst niet in de botterwerf, maar in restaurant de Kalkovens, temidden van het bruisende nautisch kwartier.

Botters in Nautisch Kwartier

In mijn toespraak heb ik aangegeven hoe belangrijk het is om als overheid, toeristiche ondernemers én vrijwilligersorganisaties nauw samen te werken om een optimaal toeristisch product te kunnen bieden. Als voorbeeld heb ik mijn wandeling over het Noord Hollandpad genoemd, in het afgelopen weekend. Ik wandelde van den Helder naar Driehuizen in 4 etappes, dus met drie overnachtingen. Fantastische bewegwijzering, goed onderhouden wandelpaden, verrassende B&B’s met uitstekende bedden, goede restaurants. Kortom: het kon niet beter. Tot we op de laatste dag een gesloten restaurant aantroffen en we bij het plaatselijke VVV gingen vragen of we ergens in de buurt konden lunchen. De ontvangst was een beetje stug. Men kende het Noord Hollandpad niet en men kende ook geen restaurants in de buurt. We moesten het maar uitzoeken. Na enig doorvragen konden we een kop koffie uit de automaat krijgen en daar moesten we het mee doen. Jammer, want alles was verder zo uitstekend op orde. Deze ervaring leert wel dat de toeristische keten zo sterk is als de zwakste schakel.

Tijdens onze netwerkborrel bleken voor Huizen alle ingrediënten voor een succesvol toeristisch product aanwezig te zijn. Wij hebben goede bewegwijzering, mooie brochures en nu ook, mede dankzij ons eigen Regionaal Bureau voor Toerisme (RBT) een duidelijke website waarop te lezen is wat er in Huizen allemaal te beleven valt. (www.vvvhuizen.nl). Maar we hebben ook ondernemers die alles op alles zetten om Huizen aantrekkelijk te maken voor bezoekers. We hebben goede horecavoorzieningen, zowel in het oude dorp als in het Nautisch Kwartier en we hebben ook nog eens prima hotels, B&B’s, voorzieningen voor campers en een uitstekende camping. Onze vrijwilligers in het VVV (bij het Huizer museum in het oude dorp) zijn gastvrij ingesteld. Zij vinden het leuk om bezoekers te woord te staan en weten werkelijk alles over Huizen te vertellen. In het Fletcher hotel is een VVV iPoint gerealiseerd. En de vele vrijwilligers die evenementen organiseren doen er alles aan om juist rond evenementen bezoekers met Huizen kennis te laten maken. En als mensen dan weer uit Huizen vertrekken, dan hebben we sinds gisteren ook nog eens een uniek streekproduct erbij om mee naar huis te nemen: een Erfgooiers bittertje of elixer (likeur), met echte Gooise honing.  

Kortom: alle ingrediënten voor een succesvol toeristisch seizoen. Waar het op aankomt zijn de mensen die het nu moeten doen en de samenwerking die daarvoor nodig is. Maar ook daar heb ik, gezien de goede onderlinge sfeer tijdens de netwerkbijkeenkomst, alle vertrouwen in.

Toch zie ik er niet tegenop dat dit naar de gemeente toekomt. Integendeel! Al jaren roep ik: “Kom maar op met die AWBZ”. Wat mij betreft zou het zelfs nog verder mogen gaan en zou alle ondersteuning (dus ook de persoonlijke verzorging) die bij thuiswonende burgers in onze gemeente wordt geboden via de gemeente mogen lopen. Daarmee zouden we veel ‘schotten’ in de hulpverlening kunnen wegnemen.

In de gemeente Huizen hebben wij hiervoor ook een goede basis gelegd, met de invoering van de ‘vraaggestuurde’ aanpak. Dat komt er kortgezegd op neer, dat mensen met beperkingen, die ondersteuning nodig hebben om maatschappelijk te kunnen functioneren, in een gesprek met de gemeentelijke WMO consulent zélf kunnen aangeven welke ondersteuning nodig is en ook zélf kunnen bepalen door wie (welke organisatie of welke hulpverlener) die ondersteuning het beste geboden kan worden. De regie ligt dus bij de burger! De gemeente is eindverantwoordelijk voor het resultaat, wat met zich meebrengt dat we er als gemeente dus wel voor moeten zorgen dat de ondersteuning die nodig is er ook daadwerkelijk komt. Wij financieren die ondersteuning vervolgens altijd via de burger die de ondersteuning heeft gevraagd, dus niet door middel van een subsidie aan een instelling. Dat noemen we ‘vraagvolgende financiering’. Dat kan door middel van een zogenaamd ‘persoonsvolgend budget’, maar ook door middel van een ‘persoonsgebonden budget’. Dit model werkt in de praktijk tot grote tevredenheid van burgers die ondersteuning nodig hebben. Als straks ook begeleiding een onderdeel van die ondersteuning wordt, dan sluit dit dus naadloos aan op onze werkwijze. Bovendien krijgen we als gemeente hierdoor meer mogelijkheden om nog beter in te kunnen spelen op de behoeften van onze burgers. Ik zie daar dus, net als ons hele team WMO, reikhalzend naar uit.

Onze aanpak is mijns inziens vooral succesvol, omdat die niet alleen bestuurlijk (College en Raad) wordt gedragen, maar ook ambtelijk, van directeur tot beleidsmedewerkers, van afdelingshoofden en teamleiders tot consulenten van het WMO loket, breed wordt gedragen. Ook onze WMO raad ondersteunt de vraaggestuurde aanpak van harte. En omdat alle neuzen dezelfde kant op staan, zijn de resultaten voor de betrokken burgers er ook naar. Het Huizer WMO loket scoort dan ook niet voor niets hoog in tal van landelijke onderzoeken. 

In de afgelopen week ontving ik een filmpje over de decentralisaties die het huidige kabinet heeft voorgesteld, die ik graag via mijn weblog met u wil delen. Twee van onze ambtenaren (Johan Cnossen en Jeroen Bigot) hebben hier actief aan meegewerkt en ik was aangenaam verrast over het resultaat ervan, dat volgens mij voor veel gemeenten bruikbaar is. De link is:

http://www.youtube.com/watch?v=jet4Wp7HVNw&feature=youtu.be

De sporthal wordt gebouwd op de plek van de huidige kantine en kleedkamers van voetbalclub s.v. Huizen. De hoofdgebruikers van de nieuwe sporthal zijn Basketballvereniging Quick Runners, de Huizer Hockey Club en de Mulock Houwerschool. Uiterlijk augustus 2014 wordt de nieuwe sporthal opgeleverd.

Het college heeft ook ingestemd met de plaatsing van een tijdelijke demontabele sporthal en de aanleg van parkeerplaatsen op het huidige veld 2 van s.v. Huizen. De tijdelijke sporthal wordt twee zaalseizoenen (2012-2013 en 2013-2014) gebruikt door de Mulock Houwerschool en de Huizer Hockey Club. Met name voor de Huizer Hockeyclub vind ik dit van belang, omdat het voor hen steeds moeilijker wordt om zaalruimte buiten Huizen te huren.

Dit najaar wordt op veld 2 van s.v. Huizen alvast een extra parkeerterrein aangelegd. Hierdoor is er voldoende parkeergelegenheid op de Wolfskamer. Als de bouw van de sporthal en de verenigingsaccommodatie is gerealiseerd wordt het bestaande parkeerterrein bij s.v. Huizen, de Skiclub en The Pride aangepast. Dit terrein krijgt een groenere uitstraling en vormt hierdoor een geheel met het extra parkeerterrein dat dit jaar wordt aangelegd.

In verband met de bouw van de sporthal vervalt veld 2 van s.v. Huizen. Als compensatie worden twee kunstgrasvelden aangelegd, een voor s.v. Huizen en een voor HSV De Zuidvogels. Beide verenigingen hebben ervoor gekozen om de hoofdvelden om te bouwen tot kunstgrasveld. Tijdens de zomerstop van 2012 worden de velden aangelegd.

Op 26 april besluit de gemeenteraad over de voorstellen.

Wat zijn de feiten?

In Huizen betalen mensen een bedrag van 5686 euro voor het gebruik van een graf voor een periode van 20 jaar, dat voor het begraven van maximaal drie personen kan worden benut. Na die 20 jaar kan het onderhoud van het graf door rechthebbenden steeds worden verlengd.

Dit bedrag is opgebouwd uit drie componenten, namelijk de kosten van het begraven, de grafrechten en de onderhoudskosten. De eerste twee componenten blijken in het algemeen overal vrijwel gelijk te zijn. Het verschil zit hem dus in de kosten voor het onderhoud. Hoe kan dit?

In Huizen wordt (binnen het totale bedrag van 5686 euro) een bedrag van 2900 euro betaald voor het onderhoud. Met dit bedrag wordt het onderhoud voor een periode van 20 jaar ‘afgekocht’. (Men mag desgewenst ook jaarlijks een bedrag voor onderhoud overmaken, maar dat komt niet vaak voor.) Dit betekent dus dat  gemiddeld 145 euro per jaar voor onderhoud wordt betaald. Dit komt ongeveer overeen met drie uur werk per jaar.

Voor dit bedrag wordt niet alleen het graf onderhouden, maar wordt ook de begraafplaats als totaal onderhouden. Wij noemen dat in jargon: ‘een integraal tarief’. In gewone mensentaal: alle kosten van de begraafplaats zitten in dit tarief. Dat zijn dus ook bijvoorbeeld de kosten van het ruimen van de graven en de kosten van onderhoud van graven waar een eeuwigdurend recht op is gevestigd, maar ook de kosten van iedereen die zich op het gemeentehuis met de begraafplaats bezig houdt, van voorloper tot directeur.  De manier waarop wij de kosten toerekenen is recent nog beoordeeld door het onafhankelijke bureau DHV in Amersfoort. Daaruit kwam naar voren dat de gemeente Huizen dit correct doet.

Veel gemeenten gaan anders om met de tarieven, zodat het lastig is om tarieven te vergelijken. Zo geldt bij veel gemeenten de regel, dat mensen ook zelf het graf mogen onderhouden. Dan wordt dit in mindering gebracht op het tarief. In Huizen hebben we daar niet voor gekozen, omdat de ervaring leert dat niet alle graven dan ook echt langdurig netjes worden onderhouden. Vaak verslapt na enige jaren de aandacht hiervoor, met als gevolg dat de begraafplaats rommelig wordt. In Huizen onderhouden we dus zowel het graf zelf, als de omgeving van het graf. Enige tijd geleden hebben we voorgesteld om het onderhoud van de graven te versoberen, door er alleen nog gras op te leggen en dus niet meer (de duurdere) vaste planten. Dit leidde bij diverse nabestaanden tot protesten, waarna dit plan werd teruggedraaid. Kennelijk willen onze burgers niet dat op de kwaliteit van de beplanting van de graven en het daarmee gemoeide onderhoud wordt bezuinigd.

Als we al die kosten netjes bij elkaar optellen, dan komen we overigens nog steeds niet uit met het bedrag dat we bij de burger in rekening brengen. Dat betekent dus dat iedere euro ook echt aan de begraafplaats wordt besteed en dat de gemeente er zelf ook nog geld bijlegt. Onze begraafplaatsen zijn momenteel 94% kostendekkend. En dan rekenen we niet eens de extra investeringen van ruim 1 miljoen euro mee, die op verzoek van de gemeenteraad enkele jaren geleden en ook recent nog gedaan zijn om de kwaliteit van de begraafplaatsen te verhogen en de paden te verharden. Die kosten zijn volledig voor rekening van de gemeente genomen en zijn dus niet verdisconteerd in de tarieven.

Daar waar in de afgelopen periode door veel gemeenten een enorme verhoging van de begraaftarieven is doorgevoerd, verhoogt de gemeente Huizen die tarieven uitsluitend met een inflatiecorrectie. Geen scherpe stijgingen dus, ondanks het feit dat de tarieven nog niet kostendekkend zijn.

Concluderend: In Huizen hebben we goed onderhouden begraafplaatsen, waarvoor we reële tarieven in rekening brengen. Een beleid dat zorgvuldig tot stand is gekomen en dat in de afgelopen jaren meerdere malen in de gemeenteraad is getoetst. Als wethouder financiën sta ik dan ook volledig achter de besluiten die hierover genomen zijn.

Een eerste onderdeel van dit voorstel is, om het gemeenten niet langer verplicht te stellen om huishoudelijke hulp Europese aan te besteden. Op zich is dit een goede zaak. Zo wordt innovatie gestimuleerd en kunnen organisaties veel beter op basis van kwaliteit concurreren. Keuzevrijheid en regie van/voor de burger wordt dan ook versterkt.  Maar eigenlijk vind ik wat dit onderdeel betreft de discussie in de Eerste kamer een non-discussie. Want:

- Het wel/niet Europees aanbesteden is niet een bevoegdheid van de Eerste Kamer. De inhoud en invulling van het product/de ondersteuning bepaalt of het noodzakelijk is om volgens de Europese Aanbestedingsregels aan te besteden. Daar waar het sec. om schoonmaak (van levenloze objecten) gaat, gelden de uitgebreide regels voor een Europese Aanbesteding. Daar waar er sprake is van een relationele component (niet computers schoonmaken in een bedrijf maar hulp bij het huishouden leveren aan een Wmo klant (met een beperking)), kun je goed onder een makkelijkere procedure (de 2B dienst) inkopen. Dit staat al in de Europese richtlijnen vastgelegd, het wetsvoorstel van Kant voegt hier niets aan toe.

- De Europese Commissie is al van plan om per 2014 het onderscheid tussen 2A en 2B diensten op het gebied van gezondheidszorg, maatschappelijke diensten en onderwijsvoorzieningen, op te heffen. Dit betekent dat vanuit Europa de regelgeving al versoepeld wordt en de HH sowieso al zonder Europese aanbestedingsprocedure ingekocht kan worden. In het nu te doorlopen inkooptraject kunnen wij, vooruitlopend op de richtlijnen per 2014, hoogstwaarschijnlijk al via de soepele inkoopregels inkopen.

Een ander onderdeel betreft de tarieven voor huishoudelijke hulp. De SP wil onderbetaling aanpakken. Die intentie deel ik van harte. Reden dat we in onze regio ook uitgegaan zijn van fatsoenlijke CAO lonen. Ik ben echter van mening dat met het verplicht stellen van een basistarief het probleem van onderbetaling niet wordt aangepakt. Wat men zou moeten doen is kijken naar hoeveel procent van een tarief daadwerkelijk aan de medewerker uitbetaald zou moeten worden. In plaats van na te denken over basistarieven moet men om onderbetaling aan te pakken kritisch kijken naar de aanvaardbaarheid van de minimumlonen in de nu geldende CAO’s. Ook moet men kritisch kijken naar de relatie tussen enerzijds het loon van de medewerker en anderzijds de marges (winst) en overheadkosten die organisaties nu in hun tarieven verdisconteren. Wat mij echt tegen de borst stuit, is dat door het vaststellen van basistarieven de inhoud van hulp bij het huishouden vooraf bepaald wordt. Dit betekent dat gemeenten zich moeten conformeren aan een landelijke invulling van het product/de ondersteuning. De ruimte om op lokaal/regionaal niveau de ondersteuning in te vullen wordt door de landelijke invulling bemoeilijkt. Dit is een typisch linkse invulling van Haags beleid, waar we in onze gemeente beslist niet op zitten te wachten. In Huizen bepaalt niet de overheid wat mensen nodig hebben, maar bepalen onze burgers dit zelf, door middel van vraagsturing. Het zou funest zijn als we dit terug moeten draaien, omdat men in den Haag aan de knoppen wil zitten.

Een derde punt betreft het oormerken van de budgetten. Ik vind dat dit de vrijheid van gemeenten onnodig beperkt. De angst van de SP is dat gemeenten de gelden voor andere doeleinden inzetten. Maar die angst is nergens op gebaseerd. De meeste gemeenten leggen er juist geld bij om de ondersteuning aan mensen goed te regelen. Zo ook recent in Huizen, waar de hoge eisen die vanuit Haagse regelgeving (terecht) gesteld worden aan de schuldhulpverlening, niet gepaard gaan met extra geld voor gemeenten. Wij passen dit dus bij uit eigen middelen, ten koste van extra lantaarnpalen, om dit clichë maar eens te gebruiken. Om echt maatwerk aan burgers te kunnen leveren moeten we juist schotten, regeldruk en ook de enorme bureaucratische financiële verantwoordingen kunnen loslaten.

Ik ben benieuwd naar de uitkomsten van het debat in de Eerste Kamer over 2 weken. Hopelijk volgt de Eerste Kamer op dit punt de afspraken die het kabinet met gemeenten heeft gemaakt en die gebaseerd zijn op vertrouwen in een goede uitvoering door gemeenten. Tot nu toe hebben gemeenten dit vertrouwen niet beschaamd!

Dieren maken deel uit van onze dagelijkse leefomgeving. Veel inwoners in Huizen hebben een gezelschapsdier, zoals een hond, kat, cavia of konijn. In de vrije natuur in en om Huizen leven daarnaast vele soorten in het wild. Dieren horen bij de Huizer samenleving. Deze dieren hebben recht op zorg en bescherming.  (nota dierenwelzijnsbeleid pag. 5)

Eén van de speerpunten voor dierenwelzijnsbeleid is het beschermen en waar mogelijk verbeteren van de natuurlijke leefomgeving van dieren, waaronder het bevorderen van biodiversiteit.

In de afgelopen week heb ik in dit kader gesprekken gevoerd over de bescherming van wel een heel bijzondere diersoort in Huizen, namelijk de bij. Het gaat in heel Europa niet goed met de bijen. Van de in totaal ongeveer 349 wilde bijensoorten die alleen al in Nederland en België voorkomen is zo’n 60% in de afgelopen jaren al bijna uitgestorven, of ernstig in het voortbestaan bedreigd. Sommige Europese regio’s hebben de afgelopen jaren een bijensterfte van tachtig procent geregistreerd terwijl het normale gemiddelde vijf procent zou moeten zijn. Daarnaast bevindt de honingproductie zich op alarmerend lage niveaus (bron: Europees parlement).

Bijensterfte wordt toegeschreven aan een combinatie van factoren zoals verminderde immuniteit voor ziekteverwekkers en parasieten, vermoedelijk mede door het gebruik van pesticiden, klimaatverandering en verandering van landgebruik, met als gevolg gebrek aan voedsel en foerageermogelijkheden.

In de vrije natuur leeft een bijenvolk vaak in holle bomen of andere beschutte ruimtes. Dit komt niet veel meer voor. Bijen worden meestal door een imker gehouden in een korf of kast. Een bijenvolk bestaat uit 3 verschillende soorten bijen, een koningin, 30000 tot 60000 werksters en enkele honderden darren. De koningin is een vrouwelijke bij, zij zorgt voor het nageslacht. Zij wordt verzorgd door de werksters, die onvruchtbaar zijn en al het werk doen. De darren zijn er alleen voor het nageslacht. Daarna zijn ze niet meer nodig en worden ze vaak doodgestoken.

Bijen zijn bijzonder nuttig en nemen in de voedselketen een zeer bijzondere en onmisbare plaats in. De bij is de belangrijkste bestuiver: 80% van alle gewassen in Nederland wordt door bijen bestoven. Veel groenten, fruit en noten zouden er dus niet zijn zonder de bij en ook veel andere dieren, zoals diverse vogelsoorten, zouden daardoor verdwijnen. De economische waarde van de bij in Nederland bedraagt maar liefst 0,8 miljard euro, waar de waarde van de natuurlijke gewassen nog bij komt. (rapport Visie Bijenhouderij en Bestuiving nr. 227; PRI Wageningen 2009).

Tijd dus om ook als gemeente Huizen actie te ondernemen om de bijenpopulaties weer op peil te helpen brengen. Mijns inziens kunnen we dit alleen maar doen door samen te werken met deskundigen op bijengebied. De bijenhouderij in onze omgeving bestaat vooral uit hobbyimkers, die zijn aangesloten bij imkersverenigingen in o.a. Blaricum, Laren en Bussum. Daar hebben we dus ook contact mee gezocht en dat zal op de korte termijn leiden tot een gezamenlijk plan van aanpak voor bijen in Huizen.

Gesproken is onder andere over locaties in Huizen waar bijen kunnen worden gehouden. Kleinschalige voorzieningen in de buurt van een woonwijk zijn mogelijk, maar daarvoor is het wel zaak om omwonenden en bezoekers goed voor te lichten. Bijen zijn namelijk niet gevaarlijk, komen niet op ‘zoetigheid’ af en vallen geen mensen aan, maar er zijn wel veel misverstanden over bijen. Het stadspark, eerder ook al als potentiële locatie voor bijenvolkjes aangegeven door ‘Leefbaar Huizen’ biedt ook mogelijkheden, mits niet té dicht bij de (paarden en koeien van de) kinderboerderij. Voordeel van deze plek is dat mogelijk ook verbindingen kunnen worden gelegd met natuur- en milieueducatie vanuit de Ruif. Voor kinderen, maar ook voor volwassenen, valt namelijk nog veel over bijen te leren. Echter geldt hier wel, dat e.e.a. moet passen binnen de verdere uitwerking van de visie op het stadspark.

In het overleg met de imkerverenigingen is ook gesproken over de randvoorwaarden waaronder bijen kunnen floreren. Hoewel in Huizen veel tuinen aanwezig zijn, moet bezien worden of er voldoende noodzakelijke stuifmeel- en nectarleverende planten, struiken en bomen in de nabije omgeving zijn. Ook in het openbaar groen kan rekening worden gehouden met de gewenste diversiteit aan planten, struiken en bomen, waaronder ook de zogenaamde drachtplanten. Daarnaast kan in zijn algemeenheid bij het groenbeheer door de gemeente, rekening gehouden worden met de bijen.

Maar ook particulieren kunnen in hun tuin omstandigheden creëren waaronder bijen het goed kunnen doen. Voor informatie daarover kunt u eens een kijkje nemen op de verschillende websites, waaronder http://www.bijenhelpdesk.nl.

Kortom, werk aan de winkel! Ik verwacht dat we al binnen enkele weken een concreet voorstel in het college kunnen bespreken.

Sinds vorige week hebben we in Huizen de Huizer melkmeisjesroute. Een heel mooi project, waar we als gemeente Huizen in geinvesteerd hebben, maar dat mede mogelijk is gemaakt door de steun vanuit de provincie Noord Holland (in het kader van het project ‘Oneindig Noord Holland), de hulp van ons eigen Regionaal Bureau voor Toerisme (het RBT) en dankzij de inzet van vele vrijwilligers, onder andere vanuit het Huizer museum en de historische kring.

De route is op 8 februari officieel in gebruik genomen. Ik mocht daarvoor, samen met Ronald Ootjers (CDA statenlid van de provincie Noord Holland) het eerste QR bordje onthullen, op het Oude Raadhuisplein. Daar start de route namelijk officieel en nog dit jaar is het de bedoeling dat er dan ook een écht beeld van het melkmeisje te zien zal zijn.

De Huizer Melkmeisje-route is een wandeling van ongeveer anderhalf uur door het oude dorp van Huizen. Het verhaal van het Huizer Melkmeisje wordt verteld aan de hand van zestien historische plekken in het oude dorp, die allemaal de moeite waard zijn om te bekijken, maar die ook allemaal hun eigen verhaal hebben. Op al deze plekken is een bordje met een QR-code aangebracht, die de wandelaar kan scannen met zijn smartphone. Die QR-code verwijst naar verhalen, foto’s en filmpjes op de website van Oneindig Noord-Holland. Zo komt tijdens de wandeling de geschiedenis van Huizen tot leven.

De wandeling is te maken met behulp van de smartphone, maar er zijn ook maar liefst al 10.000 foldertjes gemaakt in een handzaam formaat, dat bij de VVV in het Huizer museum én in tal van winkels in Huizen te verkrijgen is. Ik ben van mening dat deze wandeling een welkome aanvulling is op het toeristisch produkt van Huizen en ik verwacht dat veel bezoekers op deze manier een goede indruk kunnen krijgen van al het moois dat het oude dorp van Huizen te bieden heeft.

Gisteren presenteerden we als strategisch beraad van het CDA ons rapport: “Kiezen en Verbinden”. Een politieke visie vanuit het radicale midden.

Vanaf juni zijn we als strategisch beraad iedere twee weken op zaterdag bijeen geweest. Het waren bijzonder inspirerende bijeenkomsten, waarbij tal van onderwerpen de revue passeerden. Geen bespreekpunt was taboe en er werd met veel respect voor elkaars standpunten gediscussieerd. Het was een bijzonder mooie ervaring om deel uit te mogen maken van zo’n bijzondere groep mensen, met zoveel kennis en competenties. Toen we gisteren als (bijna) voltallig strategisch beraad bij elkaar zaten, had ik ook echt het gevoel om tussen vrienden te zitten. We deelden in de opluchting dat het rapport bij onze achterban erg goed is gevallen en ook in de trots dat we dit toch op een relatief korte termijn voor elkaar hebben gekregen.

Half december sloeg bij mij wel even de twijfel toe. Gaan we het op tijd halen? Is de inhoud wel vernieuwend en inspirerend genoeg? De verwachtingen waren zo hoog gespannen, dat ik er een beetje zenuwachtig van werd. We hebben toen ook besloten om een weekend (vrijdag en zaterdag) aan een stuk door te werken, om van alle losse eindjes die we tot dan toe op schrift hadden gezet één samenhangend verhaal te maken. In dat weekend is ook een enorme slag gemaakt. Maar ook daarna moest nog hard gewerkt worden om alle puntjes op de i te zetten.

Ik denk dat het voor onze partij goed is dat dit rapport er nu is. Het geeft een helder beeld aan een ieder, waar het CDA nu precies voor staat. Dat beeld was in de afgelopen periode wat vertroebeld geraakt. Voor mij is het erg belangrijk dat we dezelfde vaste ankerpunten, die de christen democratie al vanaf het begin dragen, weer opnieuw hebben bevestigd . Ik noem daar enkele ankerpunten van, die in ons rapport -samen met andere ankerpunten- uitvoeriger aan de orde komen, die mij in het bijzonder aanspreken:

• De bijbel en de christelijk sociale traditie blijven de bronnen vanwaaruit wij onze inspiratie putten.
• Het CDA blijft ook de partij die waarden en normen voortdurend op de agenda zet, niet alleen om aan te geven waar we voor zijn, maar ook waar we tegen zijn en waar we ons dus altijd tegen zullen blijven verzetten, zoals de zucht naar het snelle geld, de onverschilligheid en het zaaien van verdeeldheid tussen mensen.
• Het CDA gelooft in de kracht van de samenleving, die onder meer zichtbaar wordt in de nog steeds grote onderlinge betrokkenheid van mensen en de vele (innovatieve) initiatieven van maatschappelijke organisaties en bedrijfsleven.
• Het CDA biedt zekerheid en houvast, maar daagt mensen ook uit om mee te doen. In het rapport wordt dat treffend verwoord met: “Iedereen heeft het recht om mee te doen en de plicht om bij te dragen”. Niemand mag aan de kant blijven staan. Dat is pas écht sociaal. Zij die niet de veerkracht bezitten of onvoldoende toegerust zijn om hun plek op de arbeidsmarkt te vinden, moeten natuurlijk altijd op de solidariteit van de samenleving kunnen blijven rekenen.
• Het CDA blijft ook kiezen voor het gezin. Voor een sterke samenleving zijn sterke gezinnen nodig. In gezinnen worden waarden en normen overgedragen op de kinderen en wordt een veilige omgeving geboden om te leren. 
• Het CDA kiest ervoor om de overheid, maar óók de markt, als instrument te zien voor de samenleving. Daarmee kiest het CDA dus niet voor links (meer overheid) of rechts (meer markt) maar voor het midden (meer samenleving). Dat is een radicale keuze, vandaar de term “radicale midden”. De keuze voor de samenleving betekent dat het CDA veel ruimte wil voor het maatschappelijk initiatief en de verschillen accepteert die dat tot gevolg heeft.

In het rapport worden de grootste uitdagingen van de komende tijd benoemd en wordt beschreven hoe we die uitdagingen tegemoet willen treden. Het zal niemand die mij goed kent verrassen dat ik buitengewoon tevreden ben voor de keuze voor vraaggestuurde zorg en keuzevrijheid in de zorg. Ook kiest het CDA met nadruk voor de inclusieve samenleving, waar ook mensen met beperkingen, tot hun recht kunnen komen. Het CDA kiest ook voor een slagvaardige overheid en degelijke overheidsfinanciën. We mogen het voor onze kinderen toch niet accepteren dat iedere Nederlander al met een schuld van 50.000 euro wordt geboren? We zullen echt zuiniger moeten worden, ook al vraagt dat soms om pijnlijke keuzes. Ook de keuze voor duurzaamheid spreekt mij zeer aan. Respectvol omgaan met natuur en milieu en dat combineren met een gezonde economische groei. Hoewel het Strategisch Beraad nergens met geld strooit, wordt een uitzondering gemaakt voor onderwijs. Daar dient verder in geïnvesteerd te worden, om Nederland op een toppositie te houden en om mensen maximaal te laten meedoen in de samenleving.  

Aan het eind van het rapport wordt voorgesteld om met elkaar in beweging te komen, om Nederland structureel te versterken. Die bewegingen zijn:

1. Van vrijblijvend naar betrokken
2. Van grenzen naar ruimte
3. Van verbruiken naar waarderen
4. Van polarisatie naar participatie
5. Van nazorg naar voorzorg

De klus van het strategisch beraad is bijna geklaard. Bijna, want met het rapport dat er nu ligt gaan we de komende maanden het land in. We hopen dat tal van CDA afdelingen het rapport gaan agenderen, zodat er binnen onze partij een gedegen, inhoudelijke discussie over kan gaan plaatsvinden. Gisteren op het congres was daarvoor de aftrap, die me het vertrouwen gaf dat we tot veel zinvolle en geïnspireerde gesprekken zullen komen. In het congres op 2 juni zal de partij zich uitspreken over de strategische koers.