weblog van Janny Bakker over haar werkzaamheden als CDA wethouder in Huizen
Persoonlijk
Gewoon hard doorwerken
11 jun
Wat een dramatische ontwikkeling voor het CDA deze week. Op dinsdagavond liepen we nog opgewekt campagne te voeren. Op woensdagavond was er alleen nog maar verbijstering. Ik had best wel verlies ingecalculeerd, maar geen 20 zetels!
Donderdag was mijn agenda gewoon weer vol en ook vandaag viel er weer genoeg te doen. Lastige dossiers, over bijvoorbeeld de vraag hoe we zorg en maatschappelijke ondersteuning die in de thuissituatie van mensen nodig is zo kunnen organiseren, dat de schotten tussen wat het rijk betaalt (AWBZ) en wat de gemeente betaalt (WMO) wegvallen. Ik wil dat er gewoon goed gekeken wordt naar wat er nodig is en dan pas naar wie dat moet gaan betalen. Dat lijkt logisch, maar zo zit ons systeem helaas niet in elkaar. Er waren ook luchtiger en zelfs feestelijke dossiers, zoals de afronding van het project “6 camperplaatsen” op de kop van de oude haven. Geen tijd dus om te kniezen, maar gewoon hard doorwerken!
Ik denk eigenlijk dat het voor onze burgers, die zorg of maatschappelijke ondersteuning nodig hebben, of voor de mensen die graag hun camper op een mooi plekje in Huizen willen neerzetten, niet zoveel uitmaakt welke politieke kleur de bestuurders hebben die zich daarvoor inzetten. Het gaat er vooral om dat we de grote en kleine problemen in onze samenleving in het oog hebben en die ook (helpen) oplossen. Daarom geloof ik ook niet zo in al die analyses, die zeggen dat politieke partijen die zich qua ideologische uitgangspunten in “het midden” bevinden in de toekomst minder kans van slagen zullen hebben dan de partijen die zich duidelijk als “links” of “rechts” profileren. Burgers kijken naar de prioriteit die we als bestuurders geven aan hun problemen, naar hoe we die problemen aanpakken en naar de resultaten daarvan. Als de problemen waar we ons als bestuurders mee bezig houden te ver af staan van de dagelijkse werkelijkheid van onze burgers, dan spreekt wat we doen hen ook minder aan. En als de resultaten niet direct in hun dagelijkse werkelijkheid worden ervaren, dan is er ook geen herkenning.
Ik denk persoonlijk dat daar voor de komende jaren de uitdaging voor onze CDA vertegenwoordigers in de Tweede Kamer ligt: laten zien dat wij echt dicht bij mensen staan, zeker als die mensen op hulp van de overheid zijn aangewezen. Daarbij maakt het niet uit welke achtergrond mensen hebben. Ieder mens is uniek en ieder mens verdient het om menswaardig en respectvol te worden behandeld. Daar heeft altijd onze kracht gelegen! Ik hoop dan ook van harte we in elk geval niet in een kabinet met de PVV stappen! Dat zou alles waar we als CDA voor staan ongeloofwaardig maken.
We zullen mijns inziens wel meer de taal van gewone mensen moeten gaan spreken, concreter moeten worden in waar we voor staan, minder beleidsjargon gebruiken. Ik hoop dat we als CDA de komende jaren tijd nemen voor reflectie op deze dramatische verkiezingsnederlaag, om straks ook weer sterk terug te komen. Gewoon hard doorwerken dus!
In de ban van de vulkaan
15 mei
Mijn korte vakantie in de Algarve (Portugal) van vorige week kreeg een onverwachte verlenging. De vulkaan op IJsland is weer actief en toen we ons maandagavond op de luchthaven van Faro meldden, bleek dit een reden om vanaf dat moment geen vluchten meer uit te voeren. We werden dus nog laat in de nacht afgevoerd naar een hotel, met de mededeling dat we de volgende ochtend om 6.00 uur paraat moesten staan voor de mogelijke eerste vlucht naar Amsterdam, die om 9.00 uur gepland stond. Wij stonden dus om 6.00 uur met bagage en al in de hal van het hotel, maar er was niemand die ons enige informatie kon geven. De tijd verstreek en om 8.00 uur werd wel duidelijk dat er geen vlucht om 9.00 uur zou zijn. Wachten dus maar weer. Dat wachten duurde tot 19.00 uur, toen we het bericht kregen dat we nog een nacht in het hotel door zouden moeten brengen en dat we daarna maar weer nieuw bericht af moesten wachten. Uiteindelijk konden we woensdag 22.15 vertrekken met een extra ingelaste vlucht. Op de luchthaven bleek dat het vliegtuig 4 uur vertraging had, maar we waren al lang blij dat er in ieder geval een vliegtuig ging, dus wachten maar weer. Om 2.15 gingen we de lucht in en om 6 uur plaatselijke tijd waren we weer veilig terug op Nederlandse bodem. Na 45 minuten tevergeefs wachten bleken de koffers zoek te zijn, maar vooruit, wij waren er tenminste.
De Collegevergadering van afgelopen dinsdag woonde ik dus niet bij. Eerst hoopten we nog op een vroege vlucht op dinsdag, waardoor ik in de middag zou kunnen aanschuiven. De agendapunten waar ik bij moest zijn werden dus verschoven naar de middag. Toen bleek dat er geen vlucht op dinsdag zou zijn, werd de collegevergadering op woensdag voortgezet, in de hoop dat ik er in ieder geval woensdagochtend weer zou zijn. Maar ook dat lukte dus niet. Woensdagmiddag hoorde ik van Fons Hertog dat een aantal onderwerpen voor de collegevergadering van afgelopen dinsdag alsnog mochten worden doorgeschoven naar aankomende dinsdag. Het gaat om onderwerpen waar ik als wethouder financien en als wethouder sport eigenlijk niet bij afwezig kon zijn. Gelukkig heeft het Presidium besloten dat die stukken voor 1 keer iets later aangeleverd mogen worden, gezien de overmachtssituatie.
Zo hebben we in Huizen dus toch ook zijdelings even last gehad van de vulkaan, maar is de gemeente -ondanks dat- toch goed bestuurd gebleven.
Henk van Amstel overleden
01 mei
Vanavond kreeg ik droevige bericht dat Henk van Amstel na een ziekbed van bijna 14 maanden vandaag – toch nog plotseling – is overleden. In de afgelopen jaren zag ik Henk vaak, in de Raad, in de commissies, in het AB van het Gewest en bij tal van gemeentelijke en gewestelijke aangelegenheden. Hij was er graag bij en genoot er ook zichtbaar van. De laatste keer dat hij met mij meereed vanaf het AB in Hilversum terug naar Huizen was nog maar enkele weken voorafgaand aan de gemeenteraadsverkiezingen. Ik vroeg hem of hij nog van plan was om door te gaan als raadslid en hij vertelde me dat hij dat eigenlijk het liefste zou doen. Hij zou het raadswerk zo missen en ook alle persoonlijke contacten die hij daardoor had. Het mocht niet meer zo zijn. De gezondheid van Henk liet hem in de steek en hij nam na de verkiezingen zichtbaar geemotioneerd afscheid van het raadswerk, dat hij zoveel jaren in Huizen heeft mogen doen. In de afgelopen week is Fons Hertog nog bij hem op bezoek geweest, om hem de legpenning van de gemeente Huizen te overhandigen. Niets wees er toen nog op dat Henk zo snel al zou overlijden. Hij was volgens Fons mentaal nog heel sterk.
Ik zal Henk missen. Ik wens zijn vrouw, kinderen en overige familie en vrienden de kracht toe uit de bron waar Henk uit putte.
Verbinden of aanpakken?
14 mrt
Deze week sprak ik met twee vrouwen over de gemeenteraadsverkiezingen. De eerste was Marian. Ze woont en werkt in Almere Haven en heeft één driejarige dochter. Zij was niet gaan stemmen, maar als ze was gaan stemmen, dan had ze waarschijnlijk wel PVV gestemd. Ik reageerde verbaasd: “Waarom?” Haar antwoord was: “Kom hier maar eens wonen”. En daarna volgde een opsomming van de bedreigingen door een groep Marokkaanse jongeren, die zij en haar gezin dagelijks in hun eigen woonomgeving meemaken.
Daarna sprak ik Fatima. Zij woont en werkt in Huizen. Ze is van Marokkaanse komaf en ze heeft een gezin met opgroeiende jongens. Eén daarvan zit nog op de basisschool. De anderen op de middelbare school. “Ik heb op jou gestemd” zei ze. Ik vroeg ook aan haar: “Waarom?” Haar antwoord was: “Ik ben zo bang.”
Deze week werd Wouter Bos vervangen door Job Cohen. Alom lees ik positieve verhalen over zijn “bindende” kwaliteiten. Maar wie moeten we nu eigenlijk aan elkaar verbinden? Marian en Fatima? Daar geloof ik niets van. Marian wordt niet bedreigd door Fatima en Fatima is niet bang voor Marian. Twee culturen soms? Of twee religies? Ook daar geloof ik niet in. Nederland is altijd een land geweest waar godsdienstvrijheid en tolerantie jegens andere culturen hoog in het vaandel hebben gestaan en ik geloof echt niet dat Nederlanders daar nu opeens anders over denken. Ik geloof dat het veel platter is. Marian is bang voor jongeren die zich niet weten te gedragen in onze samenleving. Die anderen het leven zuur maken, tasjes van oude vrouwen roven, gewelddadig zijn naar andere jongeren, inbraken plegen, mensen met het mes op de keel dwingen om geld te pinnen. Daar gaat haar angst over.
En Fatima is bang voor de beeldvorming over Marokkaanse jongeren in het algemeen. Ze is bang dat die ook op haar eigen jongens gaat afstralen en dat zij daar last van gaan krijgen, in hun dagelijks leven, of bij het vinden van een baan. Ze is bang voor de haat die aan het ontstaan is ten opzichte van haar geloof en de gevolgen die dat voor hen als groep zal krijgen.
We moeten ons volgens mij helemaal niet bezig houden met het verbinden van culturen, maar we moeten diegenen aanpakken die niet willen deugen. Daar zit naar mijn stellige overtuiging het probleem.
Ik ben nog steeds van mening dat we met opvoedingsondersteuning moeten doorgaan en dat we daarmee moeten proberen om te voorkomen dat jongeren afglijden, dat ze zonder diploma de school verlaten en in de criminaliteit terecht komen.
Maar wat er in Nederland mijns inziens ontbreekt, is een adequate aanpak aan het eind van het traject, als jongeren ontspoord zijn en als niets meer helpt, ook onze strafmaatregelen niet. Omdat daar de mogelijkheden ophouden, lijkt het er nu haast op dat de betreffende jongeren de baas op straat zijn geworden.
Ruud Lubbers heeft ooit eens voorgesteld om heropvoedingskampen in te richten voor deze groep en ook in Rotterdam komen deze geluiden vanuit het CDA nu weer op. Dat klinkt heel zwaar, maar ik ben ervan overtuigd dat voor de feitelijk maar kleine groep jongeren, die het voor ons allemaal verziekt, ook zware maatregelen nodig zijn. Als we erin slagen om die jongeren te isoleren en misschien daardoor zelfs weer op het rechte pad te krijgen, dan valt de bodem weg onder het ongenuanceerde geroep van de PVV over religie en cultuur.
Huizen zingt voor Haiti
09 feb
Als u me nu zou vragen wat me in de afgelopen week het meest heeft getroffen, dan ligt het bezoek van staatssecretaris Bussemaker aan Huizen van vandaag natuurlijk voorop mijn tong. Ik ben heel erg vereerd door de belangstelling vanuit den Haag voor de manier waarop in Huizen de WMO wordt uitgevoerd en niet alleen ik, maar ook alle medewerkers van het WMO loket en de beleidsmedewerkers en het management van de afdeling maatschappelijke ondersteuning straalden vandaag. Wij geloven in onze aanpak, waarbij we mensen in de gelegenheid stellen om zelf aan te geven welke ondersteuning zij nodig hebben om aan de samenleving mee te kunnen doen. En we zien nu al de eerste tastbare resultaten, waar we alleen maar enthousiaster door worden.
Maar toch is dat niet wat mij het meest heeft getroffen. Dan moet ik echt weer denken aan de bijzondere avond die ik gisteren (zondag)heb beleefd in de bomvolle Kruiskerk in Huizen, waar zo hartverwarmend mooi werd gezongen door de aanwezige koren, waar piano, orgel, harp en viool werden bespeeld en waar indringend werd gebeden voor de slachtoffers van de aarbeving in Haiti. Waar vind je nog zoveel oprechte verbondenheid met medemensen in nood? Aan het eind van de avond bleek ruim 6500 euro gedoneerd te zijn. Maar de waarde van deze avond is wat mij betreft niet in geld uit te drukken.
Week vol emoties
15 dec
Iedereen die trouw mijn weblog leest weet dat ik daarin terugblik op gebeurtenissen die mij in de afgelopen week hebben bezig gehouden of hebben geraakt. Het zou gek zijn om dan helemaal niets te schrijven over
het vertrek van burgemeester Frans Willem van Gils. In de afgelopen jaren heb ik, net als mijn collega wethouders, intensief met Frans Willem samengewerkt en ik vind het spijtig, dat het gelopen is zoals het
gelopen is. Maar ik respecteer de keuze die nu door de Frans Willem en de fractievoorzitters is gemaakt.
Veel mensen die me hier in de afgelopen week over hebben aangesproken vinden het vreemd dat er niet openlijk wordt gezegd wat nu precies de redenen zijn voor het vertrek van de burgemeester. Ik kan dat wel
begrijpen, maar ook ik kan niet meer zeggen dan datgene wat in de officiële persverklaring staat en door de gemeentelijke woordvoeder is gezegd.
Gelukkig waren er deze week ook positieve gebeurtenissen.
Donderdag was het 10 december, de dag van de rechten van de mens. Op die avond was ik -nu eens als lid van de Amnesty International groep Huizen- aanwezig op het gemeentehuis, waar vele tientallen kinderen uit de groepen 7 en 8 van de basisscholen in Huizen met hun ouders (en soms ook grootouders) aanwezig waren voor de uitreiking van de prijzen voor de gedichtenwedstrijd die Amnesty in Huizen voor de 9e keer heeft georganiseerd. Ik heb meegedaan in de vierkoppige jury en dus de vele honderden gedichten gelezen. Het is hartverwarmend om te lezen dat de jeugd van Huizen zo oprecht betrokken is bij onrecht in de wereld en zich ook echt realiseert hoe goed we het hier in Nederland eigenlijk hebben. Dat is straks de nieuwe generatie in de strijd tegen mensenrechtenschendingen en dat vind ik heel erg hoopgevend voor de toekomst!
Afgelopen vrijdag ben ik voor de eerste keer in mijn leven “BAB” geweest, buitengewoon ambtenaar van de burgerlijke stand dus. Ik mocht mijn nichtje Marieke met haar Sander in het huwelijk aan elkaar verbinden. Een emotionele, maar toch vooral feestelijke gebeurtenis.
Kortom: Het was een week vol emoties.
Harry Meijers
04 okt
Geschokt hoorde ik gisteren het nieuws van het plotselinge overlijden van Harry Meijers. Ik stond op dat moment naast Petra van Hartskamp, die hem de dag daarvoor nog het Huizer insigne had uitgereikt. We konden het niet geloven!
We zullen Harry missen. Bijna iedere dinsdag, na de collegevergadering, was hij bij het persuurtje. Hij kon dan soms zo stiekem gniffelend vragen naar iets wat hij “in de wandelgangen” had vernomen. Hij was altijd uit op een nieuwtje, maar als er dan ook iets nieuws te melden was, dan ging hij nooit voor de sensatie, maar maakte hij er serieus werk van om het nieuws van meerdere kanten te belichten. We ontmoetten Harry ook tijdens raadsvergaderingen en tijdens interviews in de Baat. Maar hij was ook altijd op het gemeentehuis te vinden als er iets te doen was, zoals de 10 december activiteiten van Amnesty en de Nieuwjaarsreceptie. Hij was de drijvende kracht achter Radio Phohi (later Radio 6 FM).
Het is niet te bevatten dat Harry zo onverwacht is heengegaan. Harry heeft zoveel voor onze Huizer gemeenschap betekent. Ik ben er nu wel des te meer dankbaar voor dat we hem als gemeentebestuur, op de dag voor zijn overlijden, nog de eer hebben kunnen geven die hem toekomt.
Relativeren
23 aug
Ik ben al weer een week terug van vakantie in de Filippijnen, maar het gewone leven is nog niet echt doorgedrongen.
Aan de ene kant zijn er alle indrukken nog van de Filippijnen. Dat zijn niet alleen de mooie witte strandjes met de palmbomen, maar ook de hongerige straatkinderen in Manilla en Cebu, die mij in mijn herinnering gegrift blijven. Wat leven we hier dan in een enorme weelde.
En dan is er ook nog de schoolvakantie, die voor mij dit keer wat langer duurt dan normaal. Jorn gaat dinsdag a.s. voor het eerst naar de middelbare school. In de afgelopen week heb ik dus mijn aandacht nog moeten verdelen tussen een kind thuis en het werk op het gemeentehuis.
Kort voor mijn vakantie is ons CDA fractielid Nelly Rebel-Kruijmer overleden. Natuurlijk heb ik alle berichten en e-mails gevolgd, maar toch is het heel onwerkelijk om terug te komen van vakantie en me te realiseren dat ik Nelly nu echt nooit meer zal zien. Ook daardoor kan ik mijn draai nu even niet zo goed vinden. Het voelt heel dubbel dat het politieke en bestuurlijke werk hier allemaal gewoon weer doorgaat, zonder haar. Deze week hebben we bijvoorbeeld weer gesprekken gehad over de voorbereiding van de gemeenteraadsverkiezingen in maart 2010. Toen zag ik Nelly weer op het voorblad van het verkiezingsprogramma van het CDA voor de periode 2006-2010, met de schop in de hand bij de Keucheniusstraat. Strijdbaar en goedlachs kijkt ze me aan. Precies zoals ik haar ook in mijn herinnering heb. Ik kan maar nauwelijks wennen aan het idee dat zij straks niet meer mee zal doen. Het is allemaal ook veel te snel gegaan. Nelly is iedere dag nog in mijn gedachten.
Volgende week is mijn agenda weer meer gevuld en zal het normale ritme wel weer terugkomen. Er zijn ook best veel problemen die om aandacht vragen. Terugkijkend in de stapel kranten die ik na de vakantie aantrof valt op dat in de afgelopen weken het aantal werklozen in onze regio fors is gestegen. De thuiszorg kampt met problemen die om oplossingen vragen. De Mexicaanse griep vraagt om maatregelen en we hebben misschien vogels met botulisme in het Gooimeer. Maar er zijn ook nog tal van zaken die gewoon zijn blijven liggen. De problemen bij AH ’78 moeten worden aangepakt, enerzijds om de kwaliteit van de velden goed te houden, anderzijds om de overlast voor de buurt te bespreken. Er moet een visie komen voor de toekomst van zwembad Sijsjesberg en we moeten concrete maatregelen gaan treffen voor het Wmo rolstoelvervoer en de ondersteunende begeleiding. Natuurlijk moeten we in oktober ook weer een sluitende begroting kunnen presenteren.
De ervaringen uit de Filippijnen, maar zeker ook het overlijden van Nelly, versterken de gedachte dat alles waar ik mij druk om maak eigenlijk maar heel relatief is. Toch wil ik ook weer niet te lang in die stemming blijven. Ik denk dat het goed is om de komende week gewoon de schouders er weer onder te zetten.
Vakantietijd
19 jul
Het is in de afgelopen week erg rustig geweest op het gemeentehuis. Het is nu echt vakantietijd. Mijn agenda is op een enkele interne afspraak en een paar 50-jarige huwelijksjubilea na leeg. Tijd om eens wat zaken op te ruimen en om ook eens een paar informele gesprekken te voeren, waar normaal eigenlijk nooit tijd voor is. Toch zijn er ook wel een paar bijeenkomsten geweest, waar knopen zijn doorgehakt.
Zo hebben we bijvoorbeeld de kwartiermaker aangesteld, die de oprichting van een regionaal bureau voor toerisme/VVV/Itrovator zal gaan voorbereiden. Verwacht wordt dat hierover al in oktober tot besluitvorming kan worden overgegaan en dat we per 1 januari 2010 ook daadwerkelijk kunnen starten. Dat zou betekenen dat we alle regionaal economische doelen voor deze periode hebben gerealiseerd: Innovatiecentra voor media, zorg en toerisme en de regionale samenwerking binnen het regionaal fonds voor bedrijventerreinen.
Tijdens de vakantieperiode gaan ook de bouwplannen van het gewestkantoor in Bussum gewoon door. In de afgelopen week werden de handtekeningen gezet onder de huurovereenkomst.
In Huizen gaan de voorbereidingen voor het vertrek van de HZ 108 ook door. Deze week hebben we besloten om nog een “fare-well” borrel te organiseren, voordat de HZ echt onze Huizer haven verlaat.
Maar over het algemeen is het gewoon rustig en kunnen we even ademhalen, voor de gewone dagelijkse hectiek rond de politieke besluitvorming weer losbarst.
Afscheid van Hennie van de Kamp
09 jul
Vandaag is Hennie van de Kamp in de gemeente Putten begraven. Ik heb het genoegen mogen ervaren om met haar samen te werken. Zij was directeur van Amaris voor Anker in Huizen en ze deed dit werk tot ze echt niet meer kon met een enorme gedrevenheid en een grote betrokkenheid bij de bewoners, de medewerkers en de vrijwilligers. Tijdens de laatste vergadering waarin ik haar meemaakte kon ze alleen nog maar fluisteren. Toch kwam ze, omdat ze het belangrijk vond om mee te denken bij de oprichting van een netwerk voor mantelzorgondersteuning in Huizen. Typisch Hennie.
Ik ken Hennie als de initiator van het mantelzorgsteunpunt Houvast, van de reorganisatie bij het christelijk maatschappelijk werk en van vele vernieuwingen in woonzorgcentrum Voor Anker en in de thuiszorg. Ze stond pal voor haar mensen en kwam regelmatig langs of ze belde me op als zij vond dat er vanuit de gemeente aandacht moest zijn voor de problematiek waar zij dagelijks mee te maken had. In het gemeentehuis stond ze bij de ambtenaren, maar zeker ook bij mij, hoog in aanzien. Dat kwam vooral doordat zij zo oprecht was. Er was nooit een verborgen agenda.
We zullen haar echt missen. Maar ik realiseer me dat het leven hier in Huizen gewoon doorgaat, terwijl de naaste familie vanaf nu dagelijks met dit gemis geconfronteerd zal worden.
Hennie is slechts 48 jaar geworden. Het afscheid kwam veel te vroeg. Ze wilde nog zoveel. Ze had nog zoveel plannen en ideeen. Maar haar gezondheid liet het niet meer toe. De laatste maanden zijn een enorme lijdensweg voor haar geweest, maar zij putte hoop uit haar geloof in God. De afscheidsdienst was indrukwekkend en stijlvol en het voelt goed dat we op zo’n waardige manier afscheid hebben kunnen nemen van deze bijzondere vrouw.
Recente reacties